Pirata (I), de María Reimóndez

Pirata

María Reimóndez

Xerais, Vigo, 2009, 344 páxs.

 

Subxace, quen o dubida, na obra literaria publicada até o de agora por María Reimóndez un pouso común, adopte este a fórmula de expresión poética, narrativa para primeiros lectores, relato curto, novela ou mesmo ensaio, como é a vindicación inalienable dos dereitos da muller e das mulleres, e remítome para xustificar a afirmación á súa xa dilatada nómina bibliográfica. Mais tampouco cómpre esquecer que a autora fai confluír esta intencionalidade nada oculta, nin ten porqué, cun salientable esforzo creativo, que atinxe á documentación previa, á minuciosa planificación á construción da proposta e, mesmo, ao que di respecto do estilo –permítideme a vella palabra-: trazos  que a pouco que se repare agroman en cada proposta súa que ve a luz. Conxecturo, e non é difícil establecer esta suposición, que talvez o primeiro, isto é, esa vindicación que arriba amentaba, puido atoldar nalgún sentido a recepción desta que é ata o de agora a súa última novela para adultos: Pirata, publicada por Xerais en 2009 pois aí están lecturas que apuntan á excesiva presenza de ideoloxía ou a certo maniqueísmo na configuración dos personaxes que este lector, francamente, non foi quen de ver.

María ReimóndezAo meu xuízo, ben ao contrario, Pirata é unha arriscada e rebelde proposta que lle dá forma ao desexo de recrear literariamente asuntos estreitamente ligados entre si como son a percepción que os demais poden ter de calquera ser humano, a liberdade persoal e os esforzos para conseguila e, finalmente, o das identidades sexuais, nomeadamente a feminina, a través de dúas figuras moi acaídas para o efecto como foron as piratas Mary Read e Anne Bonney, vidas que foran xa recreadas hai algún tempo por Mireille Calmel en Lady Pirate. Neste sentido as devanditas personaxes son quen dinamitan os roles convencionais facendo recaer o maior peso na evolución do personaxe de Mary Read, depositaria dunha intensa treboada interior que non escampa nin acouga até que atopa a súa verdadeira identidade desde os tempos que se viu obrigada a adoptar a aparencia dun irmán morto para sobrevivir, pasando polo seus días no exército de Flandres, onde parece atopar outro camiño que logo rexeita para se converter, finalmente, en muller e amar a outra muller, acreditando finalmente no poder liberador da palabra: “Mary decátase á fin do enorme cambio que aconteceu nela. Da posibilidade de falar, de expresar o que antes só intuía”, e para chegar a este punto foron xustamente as personaxes de Madame Ébano e Anne Bonney as que “lle deron o mapa” coas indicacións a seguir para lograr ese obxectivo.

 

Primeira parte da recensión publicada nas páxinas da Festa da palabra silenciada nº 26.  Actualizar a Rosalía (2010).