De Fringe a Sons of Anarchy: a importancia dos guionistas

Lamento non lembrar quen, pero teño a certeza que algún internauta deixou por algures unha reflexión na que sinalaba que a gran literatura actual se cocía enriba das mesas dos guionistas das teleseries norteamericanas. Pola miña parte non me atrevo a afirmalo con tanta rotundidade, sobre todo porque non é doado avaliar como inflúe o medio televisivo ou o cinematográfico no ámbito estritamente literario, e ao contrario. Con todo,  éme difícil resistirme, desde hai algúns anos e mercé á xenerosidade dun amigo, a valorar estas series ideadas para o consumo televisivo non só desde a óptica dos aspectos cinematográficos que encerran, nos que pouco entendo fóra de recoñecer a adecuación e verosimilitude dos papeis desempeñados por actores e actrices, o atinado do labor de dirección ou realización,  mesmo a pertinencia ou idoneidade, ou non, das respectivas bandas sonoras. Chámame a atención nas máis destas grandes producións a milimetrada construción de mundos de ficción que acaban por ser, nalgúns casos,  sorprendentemente críticos con determinadas realidades da política ou da idiosincrasia dos EUA que, queirámolo ou non, se proxectan con escasas barreiras na nosa vida cotiá. Ideas, por certo, que xorden nun sector profesional no que a paridade xenérica é un desideratum ben lonxe de acadar.

    Para testemuñalo remito a cada unha das tempadas que van de Fringe a Madmen, pasando polos Soprano, Dexter, The good wife, Boston Legal, Damages (Danos e prexuízos) ou a sorprendente Sons of Anarchy (unha panda sobre rodas de estética custom cunha moi suxestiva e rendible conexión irlandesa), entre tantas outras.

     No desenvolvemento narrativo destes guións asúmense con naturalidade recursos que pouco teñen que envexar aos dos grandes narradores contemporáneos, de aí a solidez nos perfís dos personaxes, tantas veces sometidos ás súas propias contradicións, a exposición sorprendente dos progresos na investigación científica actual nalgúns casos -Fringe é un caso, neste sentido, paradigmático-, xiros inesperados nas liñas argumentais, fantástica recreación ambiental e histórica -por veces mesmo afectando aos rexistros expresivos-, mantemento exemplar da intriga, saltos no tempo que se asumen con naturalidade polo televidente, voces narrativas en off e tantos outros elementos que sería prolixo enumerar aquí. O labor excelente dos guionistas aínda brilla máis en todos eses casos devanditos, se couber, ao acompañarse da excelente factura cinematográfica que pon o cabo ao seu traballo. Todas elas son producións nas que hai un enorme investimento económico, boa parte do cal tamén é para os  guionistas, eses escritores profesionais que parecen non existir mais que resultan fundamentais para a boa andaina do proxecto.

    Fringe é unha das miñas favoritas. Fóra da trama, na que goza dun peso determinante iso que se dá en chamar “mundos paralelos”,  que admito pode interesar máis ou menos, dous  capítulos da terceira tempada, un alicerzado no espírito da banda deseñada e outro que homenaxea o espírito do Frankestein de Mary Shelley, resultáronme antolóxicos pois neles a creación literaria case se toca cos dedos. Por todo iso eu agora tamén me pregunto onde vai Peter Bishop.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/b5uIjKGB3NQ" width="425" height="350" wmode="transparent" /]