Buenos Aires, os libros e outras percepcións

Non cheguei onte a tempo para asistir a unha lectura maratoniana que se desenvolveu en La Rural, onde se acolle a impresionante Feria Internacional del Libro, sobre diversos espazos do mundo reflectidos na literatura e que levaron a cargo diversos personaxes, máis ou menos célebres, en Arxentina. Tamén lamentei non asistir á inauguración da feira a cargo do meu admirado Eduardo Galeano, mais quedan aínda un mundo de actividades nun lugar absolutamente máxico para o libro en xeral, onde tamén o libro galego conta cun recanto moi digno, onde atopei tamén a presenza de Celso Emilio e de Paz Andrade, man a man neste 2012, a carón do espazo de Kalandraka, nun stand compartido con outros selos editoriais como El zorro rojo, Iamiqué, Del eclipse, e Pequeño Editor.

     O certo é que esta é unha cidade absolutamente deslumbrante onde en calquera recanto se activa algún territorio inesperado do  noso adn. A presenza de Galicia é palpábel a cada paso: o banco Galicia, os murais e frescos de Seoane ou Colmeiro a cada paso e nos lugares máis insospeitados coma o das galerías Pacífico da avenida Florida así o testemuñan. Esta é unha cidade “linda” que, como dicía un taxista porteño mais retranqueiro coma nós, sobre todo linda para quen teña “plata y mucho tiempo”. É xa tamén un asunto recorrente nas conversas o asunto da nacionalización, que aquí se denomina en xeral, do petróleo e mais do gas; as mensaxes que se atopan na rúa, as máis delas desde as instancias do goberno -moi simples, case infantís como “respecto”, “amor”, a carón doutras como “pensamento nacional”, “soberanía”- contribúen a que este sexa un tema que enchoupa toda a vida política do país arestora, a carón dun culto personalista que chama poderosamente a atención.

     Onte celebrei o Día do Libro con tres achados que atopei nos fondos do Centro Galego  que se venden na propia feira. Descoñecía a publicación que recolle os galardoados nos II Xogos Florais que se celebraron aquí no 1968 e no que CEF foi un dos escollidos; non lembraba así mesmo unha mostra da prosa de Manuel María –O xornaleiro e sete testimuñas máis-, nin unha biografía de Carré sobre Manuel Curros Enríquez, que nunca tivera ocasión de ler.  Sen dúbida un Día do Libro, para min, extraordinario.