Hotel Cidade Sur, de Xerardo Quintiá

Xerardo Quintiá

Hotel Cidade Sur

Galaxia, Vigo, 2012, 159 páxinas, 14 €

 

         Apareceu no mercado esta última achega do escritor lucense Xerardo Quintiá  (Friol, 1970) hai  escasos  meses e
non quixera  deixar pasar máis tempo sen apuntar algúns dos valores que, a meu  entender, este  conxunto  de  relatos encerran e subliñar a súa achega como unha das máis salientables do xénero nesta tempada literaria.

    O recurso literario inspirado na práctica da evocación e da lembranza significa, dalgún xeito, un intento de volver apreixar a esencia do que xa foi, resucitar o pasado para  procurar unha posible explicación… Esta aseméllame unha das máximas sobre a que se alicerza este Hotel Cidade Sur: historias en que os protagonistas, sexan da idade que for, porfían na busca dun elemento que os axude a que entenderse a si mesmos, malia que en moitas ocasións non cheguen a ser quen de verse ao outro lado do espello. Quintiá fai uso, para este obxectivo, dun xogo de perspectivas que alternan acaidamente desde o tempo presente, marcado ás máis das veces por esa pretensión amentada de atoparlle certo sentido á propia vida, ata un pasado, non moi remoto, que avivece os seus rescaldos a un ritmo progresivo. Nesa dualidade, os protagonistas das historias, perfilados as máis das ocasións como  pusilánimes, traizoados a si mesmos pola vida ou as circunstancias e marcados polo sentimento da soidade e a orfandade, séntense distintos pois neles vai medrando un sentimento de estrañeza na contorna máis cotiá da súa vida, perseguindo arreo un cambio máis ou menos radical, no intento de responder uns interrogantes que, as máis das veces, só atopan silencio como resposta.

        O espazo que simboliza ese “Hotel Cidade Sur” nuclea, ben sexa a súa contorna física ou os seus interiores, coma se fose o verdadeiro e inmutable protagonista, a totalidade dos relatos pois, dalgún xeito, vén sendo a silandeira testemuña dos encontros entre os personaxes. O Hotel, esa metáfora da cidade de Lugo innomeada, posibilita que o lector repare na relevancia do medio no que aqueles viven e nas maneiras de se relacionar para que, traspasados a outras atmosferas, se expliquen as razóns que deseñan un pouso  diferente neles, característica por outro lado moi común na narrativa e na poesía deste autor lucense. Deste xeito, quen se introduza nestes relatos axiña asistirá a un devalar no que os soños van podrecendo consonte avanza o tempo, revelándose a asfixia que certas monotonías, ou a propia covardía, vai provocando nos protagonistas, aínda que haxa tamén lugar para reparar nos valores da inocencia e doutros sentimentos.

      Especialmente vizosos, parécenme, os relatos nos se transmite limpamente a atmosfera vital na que alentaban uns mozos ou adolescentes nos anos  oitenta, loitando decote contra a incomprensión  e cheos de nostalxias que os engolen unha e outra vez. Mención especial merece o que pecha o volume titulado “A derradeira propina”: texto metaliterario no que se ficcionaliza arredor do escritor Raymond Carver nun momento moi concreto da súa vida cando, xa consciente da súa doenza terminal, concibe un poema xustamente polas rúas lucenses no que evoca situacións e momentos do seu pasado, para pór un punto e final así a unha obra esquecida; preto dese Hotel Cidade Sur, Carver sente “sopridos de recordos que se pousaban dentro, que asentaban nun lugar concreto da súa alma”, o mesmo que aos protagonistas dos outros sete relatos deste volume, para min, ben recomendable.

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento “Culturas” de La Voz de Galicia, o 7 de xullo de 2012, baixo o título de “Nas almas, sopridos de recordos”.