Tinta, de Inma López Silva

Inma López Silva

Tinta

Galaxia, Vigo, 92 páxinas, 12 €

 

Non engana a autora cando sinala, nunha nota previa e prologal do libro, que nestas páxinas os lectores “non atoparán máis unidade que a das teimas, obsesións, as paixóns e a tinta que me correu polas veas ao longo dos dez últimos anos”. Abofé que así resulta e talvez isto abonde pois a meu entender esa unidade outorgada polas devanditas argumentacións xustifica a presenza deste volume compilatorio: teimas, obsesións e paixóns convertidas en palabras ás que a tinta dá vida.

         Tanto para quen coñeza as propostas narrativas anteriores de López Silva –lémbrense algunhas das súas novelas: Concubinas (2002), Neve en abril (2005), Non quero ser Doris Day (2006) ou Memorias de cidades sen luz (2008)-, como para quen se poida achegar por vez primeira a súa narrativa, atopará aquí unha esencia orientativa, e en cápsulas pequenas, das preocupacións e lugares comúns polos que a autora compostelá transita desde que comezou a publicar hai xa ben de anos, isto é, unha mostraxe que resulta operativa para exhibir, en boa parte, as claves da súa estética.

       Quen se entregue a estas páxinas de Tinta, así pois, advertirá ben doadamente como a
acaída descrición de atmosferas, situadas en moi diversas épocas históricas, vai  configurándose como un elemento clave no seo das cales van xerándose argumentos, ás veces etopeas, onde a voz narradora e mais os protagonistas, case sempre unidos a outros personaxes por consanguinidade ou outros fíos, se revelan feitos de contradiccións, por veces guiados polo amor, noutras ocasións polo odio.

      Velaquí, xa que logo, historias que protagoniza un curioso self-made-man na Galicia tardo-franquista, xunto con outras afincadas nunha triste vivencia sentimental e política desenvolta entre EUA, Buenos Aires, París e Galicia –unha póla ou gromo da última novela da autora-;  relatos gobernados pola evocación das vivencias da guerra civil a través dunha voz feminina que trae á memoria o drama do bou Eva, talvez o mellor dos relatos xunto co titulado “Buscar as ninfas”: unha magnífica recreación arredor das dificultades –eses espectros- que un personaxe ten que arrostrar para reclamar, como un acto de xustiza ou vinganza, o título de licenciada que, pola súa condición feminina, lle foi negado no seu día. Para concluír, as particularidades da curiosa biografía persoal dun cura católico inglés xunto cunha sorte de memorandum do que se podería denominar política-ficción sobre o xeneral Franco poñen o ramo, en efecto, a un volume que recrea asuntos heteroxéneos mais sempre desde unha vizosa diversidade técnica e onde cumpre unha función nada desprezable esa ollada irónica ou retranqueira, que sabe distender as situacións, a carón dunha diáfana visualidade nas descricións, algo que me parece de inequívoca filiación teatral como tamén o son esas referencias explícitas a Shakespeare e á súa obra que, en diversas ocasións, agroman nos relatos.

Esta recensión publicouse o 4 de agosto de 2012 nas páxinas do suplemento “Culturas”, de La Voz de Galicia, baixo o título de “Dez anos en forma de tinta”.