Celso Emilio Ferreiro dixo adeus hai trinta e tres anos

Un era moi mociño naquel verán do setenta e nove, mais lembro ben que a noticia do seu pasamento me sorprendeu pois  xa circulaban na  miña incipiente biblioteca a Longa noite de pedra e mais A taberna do galo e, daquela, supoño que me decatei de vez: os poetas tamén poden morrer, pero non como as outras persoas pois, como souben que ao propio Celso Emilio lle gustaba dicir, os poetas ao morreren envérsanse, métense nos seus versos,  e quen os le tempo despois  non son conscientes de que axudan a desenversalos, resucítanos un chisco.

          Hoxe á noite, neste que é o ano do seu centenario, desenverso conscientemente a Celso Emilio Ferreiro e préstame darlle as grazas por tantas razóns que non caberían aquí.