Gran tiburón branco, de Samuel Solleiro

Samuel Solleiro

Gran tiburón branco

Edicións Xerais, Vigo, 168 páxinas, 16,65 €

 

Un personaxe deste libro de relatos afirma que escribir vén sendo o mesmo que matar pois as dúas cousas se poden facer cun bisturí… Velaquí a escrita e a morte como elementos que talvez nucleen esta proposta escrita, ao meu ver, coa presión exacta que cómpre imprimirlle ao bisturí, mais tamén  dominada pola sutileza e o enxeño.

     Tras dz ou o libro do esperma, publicado hai seis anos, volve Samuel Solleiro apuntando a un horizonte de expectativas que non repousa nos desafíos que ofrece a propia natureza, antes ben reside no cuestionamento da propia literatura e dos seus límites, no interese que a creación narrativa pode espertar na actualidade a través de cinco historias diversas nas que as voces narrativas precisan unha catarse que se converte en vontade de contar un capítulo das súas vidas nas que ben a violencia ou o fastío sobrancean nas vivencias cotiás, por veces situadas na fronteira do absurdo ou do inverosímil, pero que ben pode ser real para activar arreo os seus pensamentos: unha muller engana o seu home cun guía turístico, explicitando que unha cousa é o amor e outra o sexo; un empregado obsesiónase cun veciño xudeu, con quen mantén unha relación de estraña amizade; unha escritora viaxa a México á procura da curación do seu irmán e  polo medio disecciona un exercicio de metaficción paródica como ela mesma advirte ao afirmar que “isto non é un texto de ficción senón o fluír dos meus pensamentos”; un músico covarde e fracasado vai cara a ningures; unha proposta narrativa xeracional de alguén que reinventa, talvez, a súa infancia e mocidade nos anos noventa.

        Engádese, tamén, unha sección interesante chamada “extras” que ofrece unha biografía ficticia sobre o autor do libro, uns “diálogos innecesarios”, que son material talvez desbotado á mantenta para agora resitualos no seu lugar, e mesmo un “como se fixo” fotográfico que ben se pode ampliar no propio blogue do autor, onde se relata a xénese de moitos destes relatos e a intención que rodeou o acto da súa creación.

       As voces destes personaxes, todas distintas, todas comúns, defínenos como un chisco atrabiliarios algúns, atoutiñantes outros, singulares sempre; son quen sosteñen a armazón do libro e quen loxicamente permiten que o lector se interne a través duns universos
marcados por unha visión irónica e crítica, por veces mesmo paródica, en ocasións corrosiva e con pingas de humor negro, onde resoan atmosferas e espazos de arrecendo recoñecible polas pegadas de corte literario, audiovisual ou musical que se poden rastrexar,  sen esquecer o uso dunha linguaxe contemporánea, desinhibida, allea a tabús e prexuízos nos que o lector é parte activa: literatura, sen dúbida, do século XXI que, con todo, bota unha ollada a asuntos perennes na literatura como son as relacións humanas, as obsesións, as paranoias, as contradiccións, as dependencias ou a procura da propia identidade…, transmitindo un desacougo que medra e encaixa nas palabras recollidas nunha carta dun dos personaxes deste libro: “vivimos da culpa, do abismo e da destrución”.

 

Esta recensión, baixo o título de “Escribir con bisturí” publicouse nas páxinas do suplemento “Culturas” de La Voz de Galicia, o 29 de setembro de 2012.