Manuscrito: Xoán Carlos Domínguez Alberte (I)

Xoán Carlos Domínguez Alberte incorpórase a esta sección cun poema inédito titulado “Vamos”, de inequívoca vontade reivindicativa e articulado como un diálogo cunha coñecida composición ferreiriana. O texto leuse polo autor nun acto de homenaxe en Celanova a Celso Emilio Ferreiro celebrado este pasado verán e reprodúcese en versión mecanografada á conclusión deste apuntamento.

    Domínguez Alberte, ensaísta e poeta de ampla traxectoria, pertence ao grupo de persoas que idean as composicións con apenas algúns trazos rápidos —ben pouco lexibles segundo confesa— recollidos en papel e escritos, en primeira instancia,  onde se poida. De aí en diante este material inicial vai madurando, arriquecéndose e puíndose, pasando logo a incorporarse, nunha segunda versión, a un cartafol ou caderno cunha caligrafía máis coidada, onde non faltan, a miúdo, particularidades a respecto do proceso de xestión da obra.

 

Vamos

Para XAM de corazón arraiano.  (*)

 

Eles xogan coas palabras

dende o poder para envolver

a crúa realidade

e emitir comunicados oficiais

de desmentir que neste mundo

cada ser humano é unha cifra

rebaixada sen dereitos universais

cos que omitir que hai fame

de verdade

e desculpar a ecuación

mandar igual a mentir.

A postura é descualificar

o contrario para exculpar

a súa impostura inculpada

no estrondo do percutor

do revólver da impunidade

coma as claudias sen embalsamar

que Eles

nunca condenaron.

Contrapoder contra o poder

Porque hai que votar e hai que botalos!

Son o gran poder do capital

o gran poder da capital

do capitalismo transnacional.

E hoxe cómpre máis que nunca a unión

do pobo galego.

Porque hai que votar e hai que botalos!

Coma unha peste neghra

que destrúe as árbores da vida

no interior dun grande incendio

e deixa fumegando un mar de chapapote

de mentiras.

Anticapitalismo é bandeira

que non reza

con neghrura

nin con explotación.

Cómpre revolver o revólver

da súa implacábel prepotencia

de envolver o abuso de poder

en inmunidade

e devolverlle ao pobo

o poder de sermos nós

donos dos recursos

coa palabra decisoria

entre todas e todos

crearmos a ilusión comunista

da realidade.

Porque hai que votar e hai que botalos!

Coma un irmau che falo.

O Alcouce, 31 de agosto de 2012

 

(*) Poema que  dialoga, dende o título, con aquel “Veño”, dedicado por CEF a XAM, en Mendoza en xullo de 1968, e incluído no libro Terra de ningures (1969).