Manuscrito: Carlos Arias

Carlos Arias publicou, até o de agora, libros como Dor da claridade, Ríos que abrazan e o Libro das capitulacións de Xulio Corveira Andrade. Arias afirma levar canda si un caderniño de peto, no que toma notas sobre “o que vexo, o que sinto, os estados de ánimo, o que me inspira, o que sucede ao meu redor, etc. Case nunca as utilizo para obras literarias que vaia publicar, senón que me serven para afinar a percepción e ter fluidez coa escrita”.

     Sinala, asemade, que logo da experiencia de escribir un diario: “No ano 2001 comecei a escribir poemas dese xeito. Púñame diante do ordenador e deixaba saír. Cando xuntei suficientes, pensei que podían converterse nun libro, e así naceu Dor da claridade. Apareceu en Bubela en 2008, porque escribo moi rápido, pero corrixo con moito vagar, non porque lle dedique moito tempo, senón porque deixo os libros madurar anos antes de os sacar”, e engade: “Cando escribo, procuro que saia o meu interior. Ás veces dáme algo de apuro que poida chegar a algún lector, pero deixo as cousas, e mesmo exploro aquilo que me causa vergoña, para ver que máis agocha  (…). Creo, coma moita xente, que as obras están feitas, á espera de que as materialicemos. Paréceme bastante sinxelo demostrar que o que escribo non me pertence: todo vén da información que chegou a min, por canles verbais e non verbais. Houbo formas de ver doutras persoas, sentimentos que se xuntaron cos meus, evolución literaria que comeza co nacemento do planeta, etc. Meu soamente considero a capacidade de escoller e a liberdade de mesturar elementos, pero todo vén de fóra, e a mesma resultante combinatoria xa estaba antes de mediar eu na súa aparición”.

     Finalmente, en carta persoal, afirma: “outra cousa que me axudou a liberar a escrita consiste no cambio de lateralidade cando escribo á man. Aos 40 anos, por suxestión de Paz Puente, probei a utilizar a esquerda, e sentín que rompía un muro moi grande e aparecían perspectivas novas”.

     Por cortesía do autor reproduzo aquí unha carta persoal dirixida a Yolanda Castaño, que aparece abaixo na súa versión mecanografada.

 

Yolanda Castaño

A Coruña

Queridísima Yolanda:

O tempo tróuxome máis fonda a túa pregunta de hai catro anos, ‘Onde estabas cando te necesitei?’ Daquela quedei paralizado, sen unha soa palabra que lle servise de soporte ao cachón emocional que me abriron eses 28 signos gráficos. Por que non podía eu, lector, levar unha aperta a un punto que ti, escritora, estabas fixando no pasado nun momento teu, pregúntome agora, e o meu desazo non cambia.

Cantas portas á impotencia nos abre a lectura? Cantos avisos de que os nosos pés perderon o chan, e que detrás da indignación por un mal goberno ou por un revés da consciencia quedan seres humanos a facer sinais de náufrago desde as súas illas misteriosas. O barco navega e convértese en illa en por si, e chega a túa mensaxe e trato de abrir as escotillas para que o aire me diga que teño pulmóns, que houbo un silencio do que falas enchoupado por unha ignorancia inoportuna.

Irei alá. Encontrareite na túa profundidade de campo, e nesa mesma páxina comezarei a habitar o meu pasado.

Que o don da poesía habite en ti para toda a eternidade que hoxe comeza.

Unha aperta inmensa

Carlos