Un ramallo de flores de toxo para Celso Emilio

Contaba Moraima que, nos días madrileños, Celso Emilio mercara terra e uns testos e plantara neles uns toxos que trouxera das Terras de Celanova.  Nunca conseguiu que os toxos medrasen e estes podrecían ao pouco pois o clima mesetario acababa con eles. Un chío de Agustín Fernández Paz lembroume que Celso EmilIo morreu hai trinta e catro anos. Desde aquí deixo un ramallo virtual de flores de toxo, as que máis lle gustaban, na súa memoria e un poema pouco coñecido que escribiu cando presentía que os seus días tocaban á súa fin.

               A NOITE

Como un paxaro silencioso

entróu a noite polo meu balcón

e vexo os postumeiros resplandores

cair das altas cumes.

Parpadexan

na lonxanía luces. Morre o día

levándose un anaco de min mesmo

desprendido de min,

desta nave que eu son,

cicais para anunciarme

que todo navegante ten un tempo

no reloxio das horas implacables

que marcarán o tempo do naufraxio.

Alerta, capitán:

Por sotavento achégase o trebón.

                                              Celso Emilio Ferreiro (1979)