«Entre o ´noir` e Rosalía de Castro. Conversa con Pedro Feijoo» (en Qué leer, nº 194, Letras galegas)

Pedro Feijoo (Vigo, 1975) formouse no ámbito da filoloxía, exerceu durante algúns anos como músico profesional, produtor e compositor e foi membro de diversos grupos musicais. En 1997 publicou os ensaios Cousas do <<Galicia>> de Castelao (1997) e Viva o Fu Remol! (2005) centrados, respectivamente, na relación de Castelao co xornal Galicia de Valentín Paz-Andrade e nos problemas do panorama musical galego contemporáneo.

En 2011 publicou Os fillos do mar, novela que se converteu nun dos best-sellers máis destacados da literatura galega recente sendo traducido posteriormente ao castelán en Espasa Narrativa. A memoria da choiva é a súa última proposta narrativa: un thriller no que se perfila un singular descendente de Rosalía de Castro.

-Que queda do éxito fulgurante da súa anterior novela?

-Con Os fillos do mar puiden confirmar unha intuición. O libro era case unha aposta contra o vento, e eu estaba convencido de que era un tipo de literatura que se podía facer entre nós. Saber que á xente, ou a algunha xente, lle gustara o meu libro posibilitou que puidese seguir por ese camiño. O que non é o mesmo que reutilizar a fórmula, algo que con esta nova novela non fago exactamente. Para min foi un agasallo: demostrar que podiamos saír de certo círculo de lectores militantes.

A presenza de páxinas desasogantes e de contido violento supoñen algo diferente da súa anterior novela…

-Resulta premeditado e aleivoso… Procuraba sacudir, saír tamén do tópico… Eu non sei ben que é a novela negra nin creo seguir o canon establecido: o personaxe protagonista da anterior era un arquitecto e agora é un xornalista. Non desexo personaxes canónicos que ofrezan algo que xa se espera.

-Rosalía de Castro xoga un papel esencial no seu libro, por que?

-Eu só desexo entreter e non dou leccións sobre nada. Rosalía e a súa obra resúltanme interesantes para achegar aos lectores a este tótem da nosa cultura e ofrecer outra lectura, un tanto diferente e talvez distante, da oficial.

-Este xornalista, Aquiles, comparte co protagonista d´Os fillos do mar doses de ironía e asume certo sentido de derrota….

-O que acontece cos personaxes das miñas novelas preocúpame porque agora traballo noutro proxecto e decátome que se perfilan dese xeito de maneira natural. Talvez a razón radique en diversas influencias que un ten porque eu non me considero un escritor ao uso: a min inflúenme músicos, cineastas e outros artistas, tamén escritores, loxicamente. No fondo, quizais, sexa covardía miña…, polo menos nas novelas podo ir conseguindo que eses outros “eus” saian ben parados.

-O ritmo na novela non adoece de falta de intensidade…

-Unha cousa é a intención e outra cousa é o resultado final e como o ven os lectores. Persoalmente este factor supón para min unha gran responsabilidade: é como un traballo ao que me encomendo con convicción e que persigo páxina a páxina, é dicir, que sempre busco que algún elemento, algún asunto, provoque que se vaia avanzando con ganas de descubrir máis.

Dicía Manuel Bragado, editor da novela, que con esta narración o mundo literario galego entra na serie negra…

-Este tipo de novelas faise constantemente noutras literaturas. Hai moitos autores que xogan con realidades propias e as exportan fóra. A min esta intención parecíame axeitada porque son mecanismos alcanzables que me permiten chegar aos lectores dun xeito entretida e doado, e onde quero que sempre quede algo. Pero respondendo á pregunta pois si, poida que si.

Esta entrevista publicouse nas sección “Letras gallegas” da revista Qué leer, nº 194. Reproduzo aquí a súa versión en galego.