"Camarada: Eu só quería facer algo bonito", de Begoña Díez Sanz

Begoña Díez Sanz

Camarada: Eu só quería facer algo bonito (fotografías de Xabier Guimarey)

Os libros do loureiro, nº 7, Follas Novas Edicións, Compostela, 78 páxinas, 10 €

 

Non me cabe dúbida ningunha de que estes poemas que publica Begoña Díez constitúen un libro singular que non debería pasar desapercibido. Non só porque sexa o seu primeiro libro  e porque  adoptase, para o seu paradoxal título, uns versos do poema, sospeito que inédito, “Lume deste día” de  Xavier Campos, tan só unha das voces que por aquí ecoan e circulan como tamén o son -nunha escolla, claro é, nada inocente e ben significativa- as de María do Cebreiro, Xavier Dapena, Andrea Nunes, Samuel Solleiro, Daniel Salgado, Carmen Carballo, Bukowski, Lupe Gómez Arto, S. Beckett ou Peter Sloterdikj.

    Begoña Díez, que adopta a lingua galega con naturalidade para a creación literaria, para a vida tamén non sendo galega de orixe, homenaxea, paréceme a min, por un lado esa lingua na que se instala e que lle resulta necesaria -como o aire que alenta- e irrenunciable para se expresar. Dito isto, o libro amosa unha querenza indisimulada polo universo dramático: velaí grupos de poemas articulados en virtude de catro “actos” ou algo que resulta clave para entender o poemario como é esa cita a pé de páxina nun poema que di “Todo na vida está sometido ás convencións da representación escénica. Estamos enmarcados dentro dunha ficción que é a vida, a cal é, á súa vez, un escenario”.

         Subimos, logo, a un escenario constituído polas páxinas deste libro que incorpora actantes, luces e sombras acaídas, sons e un texto interpretado que se alimenta por numerosas micro-historias que definen ou revelan, nunha disposición en aparencia caótica, motivos  caros á autora como resultan a reflexión sobre o amor, o sexo e os seus camiños; sobre o que pode ser, ou non, máis íntimo e privativo; por volta do que se abeira á expresión reivindicativa; verbo da soidade, das ausencias e presenzas, mais tamén arredor da identidade e, talvez cunha ricaz e poliédrica visión, á procura teimosa das claves que expliquen o que tempo deixa, quita e dá…, non sei ben se coa pretensión de botar unha ollada atrás, inquisitiva e reflexiva, pero sen dúbida pragada de sentimentos. Ler este libro supón, talvez, escoitar un berro e coñecer as razóns polas que se emite e, para facelo ben, cómpre, talvez sexa unha cousa bonita, tentar parar o tempo como a autora fai para asomarse ao que este nos deixa, a rabuñazos tantas veces (abaixo o suxestivo bootrailer do libro).