Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

dun lago escuro, de Marta Dacosta

Marta Dacosta

dun lago escuro

Xerais, Vigo, 2014, 64 páxinas, 12,50 €

 

Resulta afortunada, ao meu ver, a simboloxía que escolle Marta Dacosta para abrir este libro de poemas titulado dun lago escuro e que foi galardoado na convocatoria do Premio Johán Carballeira no ano  2013. Afortunada e fértil pois é, xustamente, o lago o que pode ocultar, sen nos decatar, todo aquilo que corre por baixo da tona, isto é, o que a voz lírica sinala como “o volume da mentira”.

       O “lago” como “vida” e “memoria”, polo que nos deixamos levar sen saber  que  no fondo repouse un fondo que pode ser, abofé, “a putrefacción que nos consome”. Un fondo, o do lago -o da vida- que exerce unha atracción ás veces inexplicable, talvez polo intento de comprender o propio paso do tempo. É nesa encrucillada onde se permite desvelar o proceso que se persegue para saír desa escuridade, xerándose o desexo que abrolla ao querer escorrentala, e con ela axotar a soidade. Unha  mecánica que posibilita, asemade,  achegarse aos ámbitos da dor, do invisible, da ferida ou da doenza…, reaccionar tamén contra o balbordo abouxador que sempre está aí.

       Alén da querenza pola simboloxía acuática, un topos recorrente na poética da autora viguesa, velaquí un libro pragado de acenos e  imaxes íntimas, gobernado por unha voz  que se rebela “contra o aparente e falso poder da razón” e  que formula interrogantes a moitas cuestións atopando, en ocasións, respostas en algo que paira nela: “a voz das avoas talvez”.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: