Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Con Anamnese, de Eli Ríos, en Andel Libraría

Malia o  adverso das condicións metereolóxicas do pasado xoves -eu non lembro un día en Vigo que os ballóns de auga fosen tan continuos e persistentes- foi un pracer acompañar a Eli Ríos na presentación de Anamnese, premio Lueiro Rey de poesía o ano pasado. Gustoume porque dalgún xeito Eli Ríos subverteu, asisada e conscientemente,  a dinámica habitual das presentacións ao converterse en presentadora de quen exerciamos de presentadores. Agradoume oír o punto de vista de José Luís López, un lector de poesía enxeñoso, perspicaz e aleuto e, por suposto, a intervención de Eli ao final do acto que, con palabras xustas, trazou as liñas-eixe máis esenciais do seu libro.

        Foi unha idea magnífica que a poeta convidara a xuntarse na mesa a Carmen Carreiro -alma máter do premio Lueiro de poesía que co-organiza desde a Asociación de Vecinos Cruceiro da Laxe de Fornelos de Montes e o propio Concello- e mais a propia Marieta Lueiro, filla do poeta, que manifestou algo que a todas as persoas presentes nos conmoveu: nunca puido ler nada de seu pai ata ben pasado tempo desde a súa morte…, pero agora que é quen de lelo oe a súa voz. Foi un broche extraordinario a un serán memorable e divertido, acollidos nesa casa tan garimosa que é Andel Libraría. Seguimos na “causa Lueiro”, agora  da man da poesía que hoxe se escribe e publica.

Advertisements

2 comentarios en “Con Anamnese, de Eli Ríos, en Andel Libraría

  1. Anónimo
    18 Outubro 2014

    Para os que militamos na retaguardia da república das letras…o mellor que nos pode pasar…é que te conviden a sentarte nunha mesa, e dende a cadeira que che tocou…e sentir de perto aos actores/autores. Si Eduardo Blanco Amor, -como xa contei- tras deixar no Hotel onde vivía en Ourense, a súa novela Los Miedos, para que a asinara…e non viñera con ela entre as mans agarimosamente…perguntando por min, e na miña oficiña,para entragarmea persoalmente…Nada houbera sido igual, ainda que eu leera toda a súa produccion. Si Eli Ríos…cando eu pasaba pola caseta de Andel, na Feira do Libro de Vigo en Maio…Non saira abordarme e a poñerse a falar dos seus poemarios…Probabelmente,,,eu non coñecería ao completo a súa poesía…Pero, si cando un despistado lector…se achega e follea a obra dun autor, e iste mostra indiferencia, ponse a falar cos seus disimulando, ou ben decides timidamente. que vale que cha firme e tal…E che empeza a perorar de que en Galiza, se lé ren…e que está disgustado ca resposta da cidade a sua obra…eu sospeito que non se atopa na realidade e que cecais a súa obra alberga dúbidas…Igual que na miña profesión, cando certos colegas me dín que Galiza a tiñamos que vender como Benidorm…é decir a tope…Lembrome daquelo, penso que unamuniano: ” ¡ Non, eso !, Non é eso!. ou de Baroja:” El mundo es ansí.” O importante é que os que estuvemos na Andel…nos instalamos no IN, que non no OUT.

  2. Pingback: Anamnese, de Eli Ríos | CADERNO DA CRÍTICA

Os comentarios están pechados.

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: