Centenario do P. Xaime Seixas

Hai algunhas datas sinalei aquí mesmo algunhas das efemérides que nos trae este 2015. Entre elas omitín facer referencia a unha delas, sendo coñecedor -logo dunha conversa con Francisco Domínguez, director da Fundación Penzol-, de que se cumpría o centenario do nacemento do P. Xaime Seixas Subirá. Talvez porque pesou en min pensar máis no trato persoal que mantiven coa persoa que a propia obra escrita, neste caso de ensaio e investigación, aínda que se cadra o seu legado sexa outro.

    Particularmente gocei dun trato breve, pero intenso, co P. Xaime Seixas e sempre terei presente tanto a súa defensa indisimulada pola lingua galega como a recorrente divulgación dun ideario progresista, democrático e fortemente imbuído por conceptos solidarios, sobre todo co mundo obreiro do que sempre se sentiu moi próximo.

      Falaba, a miúdo, do que se ocultaba e non saía á luz  pública ao noso carón e mais tamén da realidade que poboaba o universo dos menos favorecidos e máis empobrecidos alén das nosas fronteiras, nun discurso que sempre suscitaba e promovía o espírito crítico e a reflexión. A súa achega máis coñecida encérrase no traballo pioneiro, guiado por certo criterio diferencialista respecto dos nomes en castelán,  que se publicou baixo o título de 400 nomes galegos pra homes e mulleres (1977), un verdadeiro éxito de vendas no seu tempo ao fío da Lei do 4 de xaneiro de 1977 que permitía a imposición de nomes propios no estado español que non fosen unicamente en castelán.

      Un libro que recolle parte da súa biografía é Conversas do Pai Xaime Seixas con Silvestre G. Xurxo (SEPT, 1985) e un máis recente, de Manuel Cabada e no mesmo selo editorial,  baixo o título de O Padre Seixas desde dentro. Unha aposta progresista, galeguista e universalista, do que se nada pasa máis adiante me ocuparei. Sei tamén que a Fundación Penzol prepara algún recoñecemento neste ano para o P. Seixas: benvido sexa!