Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Pedro Feijoo: “O autor e a musa” (traxedia greco-olívica en tres actos) (O recanto das horas, VI)

O recanto das horas é un proxecto interartístico que pretende xuntar un texto literario creado ad hoc, inspirado nas evocacións que un espazo determinado é quen de xerar nunha escritora ou escritor, e unha imaxe fotográfica, realizada ao fío desa proposta textual por Anxo Cabada.

Serie: “O recanto das horas”

Cidade: Vigo

Texto: “O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)”.  Primeiro acto: “A crise”.

Autoría: Pedro Feijoo.

Fotografía: Anxo Cabada.

Espazo: Beiramar.

O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)

Primeiro acto: “A crise”

Durme a cidade. Vista desde as augas da ría, toda ela aparece en tebras, non hai luz por ningures. Ou case: o único punto que se mantén aceso é unha fiestra, unha ventá aínda esperta no casco vello.
As mans quedas, a ollada fixa no monitor do ordenador. Inmóbil na pantalla, o cursor teima na súa intermitencia con paciencia infinita. Baixo el, toda unha páxina en branco. Inmóbil ante o teclado, o Autor do Momento permanece en silencio, derramado en realidade sobre a súa mesa de traballo mentres o Coro, aburrido xa, durmiña nun recanto escuro da biblioteca.

     –Polo amor de Zeus! –exclama de súpeto o Autor do Momento–, Que fago, que fago! QUE FAGO!!!
Todos os membros do Coro abren o mesmo ollo ao mesmo tempo.
–Non hai maneira, non hai xeito! –exclaman con xesto tráxico–. Non podemos durmir nin do revés nin do dereito!
–A revista literaria máis cool do país pídeme unha colaboración –láiase o Autor do Momento–, e eu non son quen de xuntar nin catro palabras con sentido…
–Non hai xeito, non hai maneira! –volve laiarse dramaticamente o Coro–. Se polo menos houber café na cafeteira…
O Autor lánzalle unha ollada reprobatoria ao Coro.
–Pois se non o hai é porque xa acabastes vós con el, raio de preas!
–Pero cal é o problema, oh, laureado Autor do Momento, que a nós nos esperta e a ti te afunde en terrible tormento?!
–Pero bueno! –protesta o Autor–, e logo non levades aquí comigo toda a noite? Por favor, vaia ruína de Coro que me tocou…
Pillados no despiste, todos os membros do Coro comezan a disimular, asubiando uns, mirando para outro lado outros.
–Que xa podiades estar un pouco máis atentos, puñeta! –os coreutas quedan agora ollando para o chan, retorcendo con incomodidade as súas togas entre as mans–. O problema é que estou en branco… E xusto agora, ante unha oportunidade coma esta!
–Dános unha pista! –insisten–, é polo encargo desa revista?
–Que se é…? Pois claro que é por iso! E a ver se espelides un pouco, que non é esa revista. É A revista, así, con maiúsculas. A publicación que consagra os heroes do Parnaso e afunde os farsantes das letras… E eu xa me vou vendo coa auga ao pescozo! O meu problema é… –desesperado, morde o puño–. O problema é… Todo. Todo! Os da revista pedíronme un conto para o seu seguinte número, e a min non se me ocorre nada. Nada!
–Pero como pode ser, se ti es o Autor do Momento!
–Pois a ver, igual xa non hai talento…
–Pero como pode ser, se ti es o Aristófanes do Berbés!
Bueno, mirade, ultimamente todo me sae do revés…
–Pero como pode ser, se ti es o Autor Revelación!
–É que me abandonou a Inspiración!
Silencio sepulcral.
Algúns membros do Coro amosan máscaras coa boca aberta, outros con ollos coma pratos, e mesmo hainos que se botan as mans á cabeza, conmocionados por tan terrible nova.
–Si –recoñece por fin, abatido, o Autor–, esa é a verdade… Se non llo dixen a ninguén foi porque non podo coa vergoña, pero o certo é que ela xa non está… Marchou.
–Pero como pode ser! Non logramos comprender!
Bueno, pois que queredes que vos diga! Tampouco é tan difícil de entender, recontra! Marchou, deixoume –xesticulando moitísimo, sen deixar de camiñar dun lado a outra da peza–, aurrevoire que dixo Voltaire, anda y que te ondulen con la permané, vou por tabaco un momento, y se marchó y a su barco le llamó Libertad, Qué lástima pero adiós, me despido de ti y me voy! Que queredes que vos diga, rapaces: liscou, foise co vento, abandonoume!
–Déixasnos coa alma abatida, unha rapaza tan divertida…
O Autor volve quedar vendo para o Coro.
–Unha rapaza tan divert…? Pero vós estades parvos ou que raio vos pasa! Estamos falando de Talía, a musa da Comedia! Como carallo non ía ser divertida?!
Todo o Coro queda vendo para o Autor. Agora para o chan. De novo para o Autor.
–E non falaches con ela? Igual logras convencela!
–Chamala…?
O Autor do Momento fica pensativo. Bota man do teléfono móbil que leva no peto e queda vendo para el.
–Non sei, rapaces, non creo que ela queira…
–Chama! Chama!
–É que non sei…
–Chama! Chama!
–Igual non lle apetece falar comigo…
–Pero bueno! A estas alturas con estes remilgos? Pois se non a chamas ti, chamámola nós!
–Hei! –protesta o Autor–. E que pasa coa rima?
–Que rima nin que escusa?! Agora o que precisas é falar coa túa musa!
Un dos membros do Coro arrebátalle o teléfono ao Autor, e todos se arremuíñan ao redor do aparato. Marcan. Ton de chamada. Un, dous, tres…
–Non contesta… Igual marchou de festa!
Seis. Sete. Oito tons. Voz metálica en off.
“A deidade á que vostede chama está apagada ou fóra de cobertura. Deixe a súa mensaxe… Non sendo que sexa vostede o Autor do Momento. Se é así, entón aguanta a respiración, conta até mil, e logo… Ben, logo tampouco deixes ningunha mensaxe!”
O Coro cambia a súa máscara de alegría pola de tristura.
–Non hai nada que facer! Non che quere nin coller!

(Continuará)

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: