Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Pedro Feijoo: “O autor e a musa” (traxedia greco-olívica, segundo acto) (O recanto das horas, VI)

Fotografía: Anxo Cabada.

Fotografía: Anxo Cabada.

 O recanto das horas é un proxecto interartístico que pretende xuntar un texto literario creado ad hoc, inspirado nas evocacións que un espazo determinado é quen de xerar nunha escritora ou escritor, e unha imaxe fotográfica, realizada ao fío desa proposta textual por Anxo Cabada.

Serie: “O recanto das horas”

Cidade: Vigo

Texto: “O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)”.  Segundo acto: “A cita”.

Autoría: Pedro Feijoo.

Fotografía: Anxo Cabada.

Espazo: Alameda de Vigo.

 

O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)

Segundo acto: “A cita”

Interior dun coñecido restaurante vigués. Din as crónicas que, malia o seu valor histórico, hoxe está pechado. Pero a nós dános igual. Abrímolo, e punto. Sentado a unha das mesas, o Autor do Momento agarda. Nervioso, non deixa de se remexer na súa cadeira, ora ollando para a entrada do local, ora recompoñendo a paxariña no seu pescozo. Ábrese a porta e, por fin, entra A Musa.
–Aquí! –xesticula nervioso o Autor–, estou Aquí!
Ela fai un aceno mudo, indicándolle que si, que se calme, que xa o viu.
–Por favor, queres parar dunha vez?
–Era por se non me vías.
–Por se non te vía? Pero se non hai ninguén máis no local! De que tiñas medo, de que te confundise coa palmeira a carón da barra?
–Si, bueno… Así que ao final cambiaches de opinión, eh?
–Ben, digamos que logo de cento tres mensaxes no buzón de voz, de colapsarme a caixa de correo electrónico, e de encher de tarxetas co teu número o mural de avisos do meu supermercado, empezabas a ser xa difícil de ignorar.
–Vaia, recoñezo que talvez se me fose un pouco a man…
–Non, con iso non. Foi cando escribiches o teu número de teléfono con gasolina ardendo na miña beirarrúa. Aí si que si que se che foi a man, si…
–Xa, pode ser… –recoñece avergoñado o Autor do Momento–. Pero é que preciso falar contigo!
–Non, se iso xa me quedou claro, xa. Pois nada, ti dirás, aquí me tes…
O Autor do momento queda en silencio. Traga cuspe, afróuxase o pescozo da camisa.
–Verás… Levo todo este tempo pensando en como dicirche isto, falalo contigo dun xeito maduro, cabal, conciso… POR FAVOR, VOLVE COMIGO! VOLVE COMIGO! NECÉSITOTE, TALÍA, SEN TI NON SON NADA!!!
Malia a explosión nerviosa do autor, a Musa apenas altera o seu ricto. É máis, mentres segue coa ollada posta nel incluso parece debuxar certo xesto de fastío no seu rostro, como se xa estiver afeita a tales cousas…
–Pero bueno –láiase–. Tanta historia para isto? Por favor, rapaz… Por que ía eu volver contigo?
–Porque cambiei, Talía, tes que crerme, esta vez é verdade!
–Si –responde ela facendo burla–, e tanto que si! Non hai máis que escoitarte… Vese que es, como dixeches? Ah, si, unha persoa madura, cabal, concisa… Vamos, que por iso estás agora soando os mocos co mantel!
–Que si, que é verdade!
–Xa vexo… E dime unha cousa: en que parte do teu “Novo Eu” encaixa este numeriño que mes estás montando no medio deste… “restaurante”?
O Autor detecta o poso de desprezo que a Musa deixou pairando sobre o substantivo.
–Que pasa –responde, ollando ao seu redor–, seica non che gusta o restaurante?
–Home, chico, ti dirás…
–Que?! –protesta–, que ten de malo?
Ela acena ao seu redor.
–Como que que? Con isto esperabas impresionarme?
–E logo, non che prace?!
–Pero se nada máis é un chinés!
–Ai, non! –corrixe el–, iso si que non. Diso nada! Este non é un chinés calquera! Este é o Shangai, o primeiro restaurante asiático que houbo na cidade!
–Ai, si? –responde a Musa con toda a indiferenza do Olimpo.
–E tanto! No seu momento, alá polo ano 1982, foi toda unha revolución. –Entusiasmado– Imaxínate, o primeiro restaurante chinés! –Entusiasmado e enfático– Se na cidade abría un local deste tipo era sinal inequívoco de que os tempos estaban cambiando. –Entusiasmado, enfático, e considerablemente épico– Prepárate, modernidade, porque aí vamos os vigueses!
–Pero que carallo está dicindo? Seica perdiches a puta cabeza, ou que?!
–Mira, para que te fagas unha idea: aí onde ti estás estiveron sentadas as “Tacañonas” do 1, 2, 3, o programa da tele.
–Aquí? –repite a Musa ollando para o seu asento–. As tres na mesma cadeira?
–Exacto. E aquí, na miña… Non o adiviñarías nunca!
–Sorpréndeme…
–Emilio Aragón!!!
A Musa queda vendo para o Autor.
–Milikito?
–O mesmo! –reponde el, sumamente emocionado.
–Oe, pois moi ben. Pero segue a ser un chinés. E aínda por riba agora non hai ninguén.
Silencio. Agora é o Autor quen queda vendo para a Musa.
–É que está pechado.
Ela engurra o cello.
–Pechado? E logo que diaños facemos nós aquí?
Bueno, mira –respondeu el a xeito de desculpa–, é o mellor escenario que conseguín imaxinar para escribir o noso encontro…
–Non…
–Ahá –recoñece.
–Non me digas –responde Ela, ladeando lentamente a cabeza– que isto é o máximo para o que che deu o maxín.
–E non cho estou dicindo? –deféndese o Autor do Momento–. Non son capaz de imaxinar nada mellor. Velo –incrépaa desesperado–, ves como te necesito?
–Xa vexo, xa…
–De todos modos, pensei que che agradaría…
–A min? –pregunta Ela con xesto desconcertado–. E iso por que?
Bueno, non sei… Polo exótico, supoño.
–Polo… exótico?
–Si, claro! Eu cada vez que vou a un chinés sempre teño a sensación de que estou noutro país… Non sei, a ti non che pasa?
Incrédula, a Musa queda vendo para o Autor.
–Que se a min non me…? Pero ti es idiota, ou que demo che ocorre? Eu son a musa Talía!
–Si. E?
–Pero como que e? –Ela encolle os ombreiros–. Pois que veño do mesmísimo Olimpo, imbécil! Como carallo esperas que me resulte exótico un fodido restaurante chinés?! Non, se xa dicía eu que isto era unha perda de tempo…
–Non, non –o Autor bótase ás mans da Musa–. Non digas iso, por favor! Son un home novo, Talía, de verdade. Necesítote, necesito que volvas!
–Iso non é posible…
–Pero por que non? Seica xa non lembras o ben que o pasabamos xuntos?
–Non sei, tes que comprender que eu xa pasei páxina…
–… E o moito que riamos vendo “Amar en tiempos revueltos”…
–Si, bueno, iso é si verdade…
–… Ou imaxinando a cara que porían na editorial cada vez que lles enviabamos un falso primeiro borrador?
–Ou, si –responde Talía divertida–, aqueles famosos “primeiros borradores” teus!
–Que en realidade non eran outra cousa senón páxinas copiadas palabra por palabra de Arturo Pérez Reverte e Juan Manuel de Prada!
–Si, iso cando non che daba por facer pasar por túas as páxinas de Belén Esteban!
–Ou das Páxinas Amarelas!
Os dous botan a rir.
–Si, iso si que estaba ben! A cara que debía de poñer Bragado!
–Si…
Quedan en silencio, as mans collidas sobre o mantel.
–Pero iso xa foi…
–E pode volver ser –responde el con entusiasmo.
–Non sei…
–Dime cando menos que o pensarás.
–Non o sei.
Incómoda, a Musa levántase e marcha. O Autor séguea coa ollada e, en silencio, queda por un bo anaco vendo para a porta pola que Talía acaba de desaparecer. Todas as luces baixan e o Shangai queda na penumbra, nada máis alumeado por unha única candea, a que arde na mesa do Autor. Queda agora vendo para a vela. En silencio, sen apenas moverse. Sorrí, bota o corpo para adiante e sopra. Escuridade absoluta.

(Continuará)

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: