Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Pedro Feijoo: “O autor e a musa” (traxedia greco-olívica, terceiro acto) (O recanto das horas, VI)

Fotografía: Anxo Cabada.

O recanto das horas é un proxecto interartístico que pretende xuntar un texto literario creado ad hoc, inspirado nas evocacións que un espazo determinado é quen de xerar nunha escritora ou escritor, e unha imaxe fotográfica, realizada ao fío desa proposta textual por Anxo Cabada.

Serie: “O recanto das horas”

Cidade: Vigo

Texto: “O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)”.  Terceiro acto: “O reality show”.

Autoría: Pedro Feijoo.

Fotografía: Anxo Cabada.

Espazo: Beiramar.

 

O autor e a musa (traxedia greco-olívica en tres actos)

Terceiro acto: “O reality show

Dous escenarios simultáneos. O primeiro, o Plató 1, está na Alameda, a carón da súa fonte central, onde un pequeno rebumbio de xente agarda ansiosa pola saída dos protagonistas. Trátase, por unha banda, dun pequeno equipo de televisión, formado por dous técnicos de cámara, outro de son, e unha presentadora, Pilar García Rego, elegantemente vestida nun traxe de saia e chaqueta gris perla. Pola outra está o Coro, que fai as veces de “masa alterada”, separado dos protagonistas por un cordón policial.
O segundo, o Plató 2, está diante do Náutico. Nel, xusto a carón do monumento a Xulio Verne, Jacobo Buceta agarda, micrófono en man. Aquí non hai técnicos, tan só unha única cámara fixa que o mesmo Jacobo se en carga de axustar, orientándoa cara el. Comproba o son, un dous, un dous, probando, e simula un sorriso a cámara. Á súa beira, o mesmo Coro de antes, pero aquí inmóbil, pasivo e aburrido por tras dun único valado de obra amarelo.
Comeza a acción no primeiro escenario, onde todos se revolven nerviosos ao veren aparecer a Musa por un dos laterais da Alameda. Guapa, guapa!, berran todos os membros do Coro. Estamos contigo! Grande!, seguen a berrar. Folklórica!, berra un. Todos os demais quedan vendo para ese membro do Coro. Atractiva!, corríxese. Desconcertada, Talía diríxese onda os focos das cámaras cun sorriso nos beizos.
–Talía! Talía, por favor! –berra Pilar García Rego–, algunha declaración para Zigzag Corazón?
–Hei! –exclama coqueta a Musa–. Pero que é isto?! A verdade é que non me esperaba este recibimento! Ola! –saúda en dirección ao Coro–, ola a todos!
Ao vérense saudados, todos os membros do Coro reaccionan con euforia desatada.
–GUAPA!
–GAITEIRA!
–ESTAMOS CONTIGO!
–Folklórica!
Silencio.
–ATRACTIVA!
–Por favor, Talía, non deixes de contarnos –pide a presentadora–, que nos podes dicir sobre a vosa cita?
–Ouh, vaia, non sei, Pilar –responde a Musa con xesto subitamente meditabundo–. Non sei… Mira, se teño que ser sincera, a verdade é que isto xa está, xa foi. Penso que non paga a pena seguir tirando de algo que… –Pénsao por un intre–. Mira, a verdade é que el e mais eu quixémonos moito, pero agora xa está, xa foi. Creo que é o momento de asumir que o noso non funcionou, e que toca pasar páxina, non?
–Atención, amigos –Pilar García Rego diríxese directamente a cámara–, porque parece que poderiamos estar ante unha exclusiva! –Volve dirixirse á moza–. Podemos dicir entón que a relación entre o Autor do Momento e a súa Musa, a paixón que apenas un ano atrás enchía todas as portadas, o terremoto informativo que até hai uns meses era o centro de toda a actividade literario-cardíaca, está acabada?
–Si –responde a Musa con ar afectado–. Moito me temo que si…
Fundido a negro.

         De volta no Plató 2, vemos como o Autor do Momento dobra a esquina de Montero Ríos. A ollada perdida no chan, as mans afundidas nos petos do pantalón, o paso arrastrado. Jacobo Buceta faille un aceno coa man e, sorprendido, o Autor vai onda el.
–Vaia! –exclama–. Pero se ti es Jacobo Buceta!
–Exacto –responde desde un sorriso franco o xornalista.
–Guau –exclama con abraio o Autor–, Jacobo Buceta…
–Si…
–Jacobo Buceta, nada menos! –insiste o Autor–, a Voz da cidade!
–Que si, que son Jacobo Buceta, si… Gustaríame facerche algunhas preguntas, para os nosos oíntes do Vigo Hoy por hoy.
–A min? Guau, guau, que forte, que impresión… Imos falar do Celta? Porque a verdade é que eu son máis do Rápido de Bouzas…
–Buuuhhh, fóra, fóra… –protesta o Coro, se ben sen demasiado interese en realidade.
–Non non, non te preocupes. Se iso outro día.
–E… entón?
–Cóntanos, como viches ti o partido?
O autor queda vendo para Buceta, desconcertado.
–O… o partido? Pero non era que non iamos falar do Celta?
–Refírome ao teu partido –explica Jacobo–, o encontro, o derbi con Talía, a Copa pola túa Musa perdida.
–Ah, iso! –o Autor volve sorrir, unha vez comprendido o erro–. Bueno, pois moi ben, moi ben…
–Buuhh… –insiste o Coro, se ben aínda con menos énfase que antes. O Autor e mais o entrevistador quedan por un intre vendo para el, ambos en silencio. Por fin, é Jacobo Buceta quen retoma o diálogo.
–Moi ben?
–Si –responde todo cheo o Autor–, a verdade é que si.
“Mira, Jacobo, o certo é que foi un un contra un, noventa minutos de encontro, non hai Musa pequena… En fin, xa ti sabes: Literatura é literatura.
–Correcto. E dime, como viches o rival?
–Bueno, se queres que che diga a verdade, Jacobo, o certo é que nun principio atopei a Talía… –o Autor queda en silencio, pensándoo–. Mmm, como che diría eu? Creo que Ela saíu cunha actitude snob, altiva, arrogante… Vamos, o que se di maiormente divina.
–Bueno, imaxino que xogar contra unha deidade é o que ten, non?
–Si, claro. Non debemos esquecer que o seu adestrador é o mesmísimo Zeus…
Fundido a negro.

Volvemos ao Plató 1. Pilar García Rego segue falando coa Musa.
–Vaia, lamentamos escoitarte dicir isto, Talía… –responde a presentadora con finxida afectación–. Dinos, pois, que foi o que fallou na vosa relación?
A Musa volve quedar en silencio, pensando a resposta coa ollada perdida no infinito.
–Ben, non sei, Pilar… Eu penso que xa foi mal desde o principio.
–Non me digas!
–Si, eu creo que si… Verás, é que de onde non hai… Fixen todo o que puiden, pero a verdade é que… Mira, non o digo por criticar, pero o certo é que o Aristófanes do Berbés é moi malo, non ten nin un gramo de talento, non dá xuntado unha vogal cunha consoante sen meterlle unha dúbida polo medio, e ademais ten un cheiro corporal insoportable. Por non dicir que é un imbécil. E conste que o digo desde o respecto.
–Caramba, pois si que estaba mal a cousa…
–Folklórica! –insiste o Coro.
–Grazas, chicos! –responde Ela chiscando un ollo, presumida.
–Entón, parece que non hai nada que facerlle, non si?
–Non –sentenza a Musa–. De feito, o certo é que eu xa pasei páxina.
–Ai si?
–Si. Tanto, que xa vos podo adiantar que… –pausa dramática– xa estou nunha nova relación!
Pilar García Rego abre moito os ollos, finxindo sorpresa.
–Non!
–E tanto que si!
Fundido a negro.

Plató 2.
Jacobo Buceta segue a falar co Autor.
–Satisfeito, entón, co resultado do partido?
–E tanto que si, Jacobo –di con fachenda o Autor–. Ben é verdade que, como xa che dixen, nun primeiro momento Talía se mostrou reticente. Pero a medida que o partido foi avanzando, non lle quedou máis remedio que ceder nas súas defensas…
–Normal: é moi difícil resistirse a ese pressing durante os noventa minutos.
–Iso mesmo é o que digo eu sempre –responde con seguridade–. Iso, é que a afinación é un concepto demasiado sobrevalorado.
–Poderiamos falar, entón, dun empate que sabe a vitoria?
–Si, bueno, poderiamos dicir que si…
–Cres que este resultado abre un tempo de optimismo para o Autor do Momento?
–Por suposto, e tanto que si. É verdade que agora toca agardar polo partido de volta, pero si, eu penso que si.
–E dinos, podemos anunciar algunha novidade de cara ao mercado editorial de inverno?
–Ben, xa sabes como vai isto: o certo é que xa levamos tempo traballando nun novo proxecto, e… Bueno, é verdade que a lesión de Talía provocou un lixeiro parón, pero… Bueno, si, agora xa con ela de volta penso que se pode dicir que si, que entre este inverno e a primavera algo sacaremos.
–Primavera como tarde?
–Si. Primavera. Do 2023.
–Moitas grazas. –Ollando á cámara– Pois isto foi todo, queridos oíntes de Vigo Hoy por hoy. Despedímonos, non sen antes recordarlles que mañá, nestes mesmos micrófonos, o alcalde explicará a súa nova polémica proposta: a humanización da pista de aterraxe do aeroporto de Peinador-Abel Caballero. Parece ser que aínda que non manifestan o seu total desacordo, en AENA non acaban de ver con bos ollos a idea de chantar unha rotonda no medio e medio da pista de aterraxe. Mañá, en Vigo Hoy por hoy. De 10!
Fundido a negro.

De volta no Plató 1
–Caramba! –De novo a cámara–. Si, señoras e señores, isto é televisión da boa, da de calidade! Aquí estamos, de exclusiva en exclusiva para Zigzag Corazón! Talía, a Musa da Comedia, de novo namorada! E dinos, Talía, que nos podes contar deste novo amor?
–Bueno, polo de agora non moito… É que queremos ir pouco a pouco, sabes?
–Claro, a emoción dos primeiros días…
–Non, non: é que aínda non temos a exclusiva firmada. Pero bueno, iso que ti dis tamén, tamén…
–E que é o que nos podes contar, entón? Podes dicirnos como se chama?
–Pois si, claro, iso si. Chámase Giorgio…
–Giorgio? –repite a Presentadora–. Non me digas! Italiano?
–OOOHHH!!! –exclama o Coro–. AAAHHH!!!
–Si –responde coqueta a Musa.
–Caramba! Absoluta exclusiva para os nosos espectadores aquí, na TVG! E dinos, Talía, para Zigzag Corazón: trátase de algún novo autor revelación? Autora, talvez? Como vos coñecestes? Nalgunha gala literaria? Na festa dos Xerais? No Festival de Almagro? En Saint Tropez, Mónaco, Ponte Caldelas?
–Non, non, que va! Nin sequera é escritor!
–Ai… non?
–Non! –exclama divertida a Musa–. En realidade é o encargado do restaurante italiano que hai debaixo da miña casa!
Desconcertada, a Presentadora queda vendo para Ela.
–O… O encargado do restaurante?
–Ahá. “Il fettuccini di La Gamboa”.
–Vaia, pois iso si que é unha sorpresa…
–Seino –repón Ela–. Pero que queredes que vos diga: desde que Giorgio está comigo, os menús do restaurante están escritos mellor que nunca!
Talía olla a cámara, chisca un ollo e, por suposto, fundido a negro.

FIN

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: