Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

María Reimóndez: “A cidade que nunca me deixou pasar fame” (O recanto das horas, X)

Praza da Independencia (Vigo). Fotografía: Anxo Cabada.

O recanto das horas é un proxecto interartístico que pretende xuntar un texto literario creado ad hoc, inspirado nas evocacións que un espazo determinado xera nunha voz creativa, e unha imaxe fotográfica, realizada ao fío desa proposta textual por Anxo Cabada.

Serie: “O recanto das horas”

Cidade: Vigo

Texto: “A cidade que nunca me deixou pasar fame”.

Autoría: María Reimóndez.

Fotografía: Anxo Cabada.

Espazo: Praza da Independencia (Vigo).

 

A cidade que nunca me deixou pasar fame

Son importantes os antecedentes. Eu viña dunha cidade redonda. Concéntrica. Dominada pola figura do círculo, pola distancia a pé (ou no meu caso máis ben en bici), polo paseo en curva. A explosión do espazo ao meu arredor desorientoume, conmoveume, arrastroume, namoroume. Namoroume o monte, mesmo máis, por incrible que pareza, ca esa ría raíña de todas as rías marabillosas. O círculo e o monte eran a miña cerna.

       Se cadra por iso, dende que comecei a vivir na cidade, busquei para min un centro redondo, un val, un monte. Porque se Vigo ten algo superior a calquera outra cidade é que o centro non está predeterminado, cada quen pode escoller o seu. O meu axiña fun quen de atopalo na Praza de Independencia. Naquela altura era un lugar inhóspito, abofé. Unha praza comida polos coches, algo que como lucense ben pouco entendía. Para min as prazas eran lugares onde sentar, onde xogar, onde camiñar. Non rotondas con cabalos e con estatuas. Malia a súa fealdade naquela altura, malia os anos que aínda quedaban para que se fixese un lugar habitable e fermoso como é agora, para min era o centro a vida. Aló estaba a oficina do banco onde ía sacar as poucas pesetas que podía permitirme como estudante, aló estaba tamén a rúa en costa (o monte) pola que descubrín o que era ter médico propio no centro de saúde de Pintor Colmeiro, por ela pasaba para ir á Praza de América coller o Vitrasa ao CUVI os días que non quería botarme por unha aba enlamada que unía a miña casa con López Mora, onde despois farían as escaleiras que van á Igrexa do Carme. Anos máis tarde sería tamén o epicentro que me levaría a Andel, mentres estivo na Rúa Pintor Lugrís (e agora non moito máis afastada nas Camelias).

      Mais se algo importaba naquela praza naquela altura era a cabina telefónica. Nun mundo moi anterior aos teléfonos móbiles, mesmo ao luxo de ter unha liña fixa, a cabina telefónica da esquina da Praza de Independencia era o meu contacto co resto do mundo. E así foi que un día de tantos outros, seguramente un domingo, baixei a chamar dende alí. A cabina, como moitas outras veces, estaba ocupada, así que decidín sentar nun portal próximo, agardando co meu peto vaqueiro e unha chaqueta de la que fora do meu mozo naquela altura, Matt. Sentaba, imaxino que distraída porque impaciente nunca fun moito, cando un home se me achegou coa man estendida pronunciando palabras que non entendín moi ben. Ao fixarme vin que tiña na man vinte pesos, ao escoitar a pregunta repetida (“Comiches?”) entendín que pretendía darme esmola. O seu xesto quedou convertido nunha breve gargallada cando lle expliquei que só estaba agardando para chamar, pero que moitas grazas.

      Ese día aprendín varias cousas de min mesma e da cidade. A primeira que se cadra tiña que moderar un chisco o meu carácter espartano e pensar que de década en década a roupa ten que pasar a mellor vida. A outra lección foi moito máis importante: a da xenerosidade da cidade. Nese día souben que a cidade non me había deixar pasar fame. Que entre o tráfico tolo, a veciñanza que non ten o hábito de saudar e as panadeiras que lle chaman a unha “chuliña”, latexa un corazón atento en persoas que cada día camiñan ao noso carón. Latexa o corazón das persoas que se uniron, que loitaron e suaron. Das mulleres da conserva e da panificadora, dando de comer e abrindo o mundo para todas.

       A cidade, malia os tempos difíciles de escaseza de traballo polos que fun pasando e aínda paso de cando en vez, nunca me deixou pasar fame. Ese é para min o seu centro e a miña cerna, formo parte del e confórmame. Unha cerna que me obriga a andar atenta e a parar pola rúa cando vexo que alguén o precisa. Unha cerna que eu tento devolverlle coa xenerosidade que mellor sabemos as de Lugo: plantándolle amorodos, leitugas, tomates e fabas alá onde me instalo, en cada recuncho e en cada balcón para que a cidade –agora máis ca nunca- non deixe a ninguén pasar fame.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: