Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Adianto editorial: “Despois do cataclismo” de María Alonso

Por cortesía de Alcaián, selo de Urco Editora velaquí un fragmento inicial da novela Despois do cataclismo, estrea como novelista da escritora viguesa María Alonso.

 

Así como sentiu unha humidade a se deslizar entre as pernas, soubo que chegara o momento.

      Deixou o seu labor no campo e dirixiuse ao linde da vila para cruzar ese espazo imaxinario por segunda vez na súa vida. Era outono, e aquel día caía unha chuvia miúda que rematou por enchoupar completamente a súa vestimenta pasados os primeiros minutos da xornada de traballo. Comezou entón a subir o tramo que separaba o Castrovilar do Castromaior até penetrar nunha lixeira néboa que aínda persistía na ladeira desde as primeiras horas da mañá.

     Alí, mentres ascendía a montaña, sentiu a primeira dor; unha dor punzante ao final do lombo que parecía que lle ía quebrar todas as vértebras o dorso. Por sorte, a poalla axudaba a calmar a febre que comezaba a quentar o seu corpo mais, aínda así, o proceso intuíase arduo.

     De súpeto, foi dar cos xeonllos na herba por mor dunha terríbel cambra no abdome. Botou as mans á súa enorme barriga e sentiu a tensión do vulto que nas últimas horas mudara de posición para preparar a expulsión.

    «Continúa! Non hai tempo que perder.»

      Ergueuse e notou que perdera forza nas pernas até ter dificultades para andar dereita, polo que continuou como puido até que por fin divisou ao lonxe o souto ao que se tiña que dirixir.

     Aos poucos segundos de percorrido, sentiu outra dor intensa no ventre pero esta vez moito máis punzante que a anterior e que fixo que a muller caese ao chan con brusquidade.

     «Continúa!»

     Púxose a catro patas e comezou a andar de xeonllos.

     Unha leve molestia, en nada comparábel coas cambras, fíxolle caer na conta de que a súa barriga rozaba coas follas molladas e con pequenas ramas que se lle cravaban no corpo. Aquel terreo abrupto estáballe a abrir feridas nas mans e nas pernas, feridas que deixaban marcado no camiño un rastro vermello que desaparecía coa humidade do lugar. Ao tempo, o seu corpo quente comezou a desprender un lixeiro bafo a través dunha cabeza cuberta por una melena húmida de cor acibeche que se lle pegaba á cara, impedíndolle a visión. A pesar disto, continuou o seu camiño como se fose un animal ferido, erguendo a vista de cando en cando para non perder a referencia do lugar ao que se tiña que dirixir para o proceso.

      Cando por fin chegou ao souto, as dores e cambras eran moito máis seguidas e fortes. Buscou o Castiñeiro Maior, que aínda tiña restos da última expulsión. Tivo que atravesar un chan cheo de ourizos que ao se abrir amosaban o delicioso alimento que escondían no seu interior. Porén, naqueles intres supuñan unha verdadeira dificultade ao se cravar as súas espiñas nas feridas xa abertas que tiña a muller por todo o corpo.

     Entrou no oco do tronco e, por primeira vez neses fatigosos minutos que durou o percorrido, puido descansar e apoiou as súas costas no interior da árbore mentres gozaba por uns segundos da morna temperatura que lle prestaba a figura milenaria.

     Mais aínda non desaparecera o rastro da última dor, cando chegou a seguinte.

    «Prepárate … Vai dar comezo a expulsión.»

      Os músculos comezaron a se contraer cando sentiu unha presión intensa ao final das costas. Namentres, o corpo estaba a liberar hormonas para aviar o momento da expulsión, amolecendo os seus xenitais para que non sufrisen danos durante o proceso. A presión na parte traseira incrementou con tal intensidade que tivo a impresión que estaba a se partir en dúas. Xusto naquel intre, afogou un grito que lle saíu do máis profundo das entrañas e que se escoitou en todo o val. Entón o Señor das Herbas, que estaba a recoller algúns talos tenros nas proximidades da súa palloza, soubo que en breves instantes tería que practicar outro ritual, polo que volveu ao fogar a preparar todo o preciso.

     Mentres o Señor das Herbas cubría os seus ombros coa vestimenta cerimonial, escoitou como a muller continuaba co seu proceso. Cada vez os seus lamentos eran máis fortes e profundos, así que decidiu non agardar máis para preparar todos os utensilios, avivar o lume da lareira e comezar a quentar algo de auga para verter logo na almofía. Na castiñeira continuaba o proceso. Comezou a sentir unha calor enorme na súa vaxina e incluso pensou por un momento que estaba a se queimar viva.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: