Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Adianto editorial: “Os contos de terror do tío Montague”, de Chris Priestley

Por cortesía de Sushi Books ofrécese un fragmento pertencente ao comezo d´Os contos de terror do tío Montague, de Chris Priestley, con ilustracións de David Roberts e tradución á lingua galega de Eva Almazán. Nas nosas librarías a partir do 26 de outubro.

1. A través do bosque

Para chegar á casa do tío Montague había que atravesar un bosquiño. O camiño serpeaba polo medio das árbores coma unha cobra que se agocha nunha matogueira e, malia o sendeiro ser curtiño e o bosque non ter nada de grande, a min sempre me daba a sensación de que aquel treito duraba moito máis do esperado.

    Tiña eu o costume de visita-lo tío durante as vacacións escolares. Era fillo único e os meus pais non se daban moito xeito cos nenos. Meu pai facía o que podía, poñíame a man no ombreiro e sinalábame para as cousas, pero cando xa non lle quedaba nada por sinalar, daquela entráballe unha especie de melancolía taciturna, collía a porta e botaba varias horas por aí, a cazar en soidade. Miña nai padecía dos nervios e cando estaba comigo non acougaba un segundo: cada vez que me movía, ela erguíase dun brinco e daba un chío, e se eu tocaba algo ou sentaba nalgures, alá viña ela a limpar e refregar no obxecto ou no asento.

   –É un becho raro –dixo un día meu pai mentres almorzabamos.

   –Quen? –dixo miña nai.

   –O tío Montague –respondeu el.

   –Si –concordou ela–. Rarísimo. Que facedes toda a tarde cando o vas ver á súa casa, Edgar?

   –Cóntame contos –dixen.

   –Vaites! –dixo meu pai–. Contos, eh? A min unha vez contáronme un conto.

   –Ah, si, papá? –dixen, ilusionado. Meu pai engurrou o cello e mirou para o prato.

   –Non –dixo–. Esqueceume.

   –Non te preocupes, amor –dixo miña nai–. Seguro que era marabilloso.

   –Pois si –dixo el–. Abofé. –Botou unha risiña–. Marabilloso, si.

   O tío Montague vivía alí cerca. Se nos poñemos puristas non me era tío, senón tío avó ou algo semellante, pero como un día os meus pais discutiran a propósito de se era tío avó, tío bisavó, tío tataravó, tío trastataravó ou que, ó final pareceume que o mellor sería chamarlle tío a secas.

   Non recordo ilo ver cando as árbores que mediaban entrámbalas casas tiñan as follas todas. Tódalas lembranzas que gardo daquel bosque corresponden a días de xeada ou de neve, e as únicas follas que cheguei a ver nel estaban sempre secas ou medio podres no chan.

   No outro extremo do bosque había unha cancela de encerrar, isto é, unha desas cancelas polas que só colle unha persoa de cada vez e que nunca quedan abertas, para que non escapen as ovellas. Non me explico que servizo lle podía dar unha cancela de encerrar nin ó bosque nin ó chouso contiguo, porque endexamais vin criatura de ningún tipo nin naquel campo nin en ningún outro punto do predio do tío. Polo menos ningunha criatura que se poida considerar gando.

   Aquela cancela sempre me desgustou. Tiña un resorte o demo de recio e o tío non mandaba que o engraxasen coa frecuencia necesaria. Sexa como fose, nin unha soa vez pasei por ela sen que me invadise o singular temor de quedar atrapado. Naquel inexplicábel estado de pánico que se apoderaba de min, poñíame a imaxinar coma un parvo que algo me viña polas costas para pillarme.

   Como é natural, en cuestión de segundos lograba empurrar a cancela renxedora e pasado por ela, e logo sempre daba volta e constataba con alivio que o bosque seguía normal e corrente alén do valadiño de pedra que acababa de atravesar. Así e todo, volvía mirar para atrás con actitude infantil mentres cruzaba polo chouso, coa esperanza (ou igual cumpriría dicir temor) de chegar a albiscar alguén… ou algo. Pero nunca vin nada.

   Dito isto, si é certo que ás veces camiñaba acompañado. De cando en cando andaban por alí agochados os cativos do lugar. Nin eu falaba con eles nin eles comigo. Eu estaba interno nun colexio. Non o digo por presumir, pero a verdade é que viviamos en mundos distintos.

   Ás veces víaos polo medio das árbores, e así foi ese día en concreto. Non se achegaban e nunca dicían unha palabra. Quedaban parados e calados na penumbra. Tiñan a clara intención de intimidarme, obxectivo que lograban bastante ben, só que eu me aplicaba a fondo para disimulalo. Facía coma quen que me daba exactamente igual e seguía o meu camiño.

   O chouso estaba un pouco a monte, tupido de herba alta e irregular e punteado polas floriñas marróns dos cardos secos e pirixeis bravos. Conforme avanzaba cara á cancela do xardín pola franxa de herba chafada, vía e sentía o corricar do que supoñía que serían coellos ou faisáns a rebulir polo medio da herba.

   Sempre facía unha parada na cancela para contempla-la casa, que se erguía nun outeiriño coma moitas igrexas; de feito, o seu xardín tapiado medio recordaba un cemiterio e as fiestras góticas, as agullas e os ornamentos da casa tiñan algo de igrexa. A cancela do xardín pedía engraxamento coma a do chouso e o fecho pesaba tanto que con toda a miña forza de raparigo de milagre daba levantado aquel metal tan frío e tan húmido que me conxelaba os dedos até a mesma medula.

   Cando me xiraba para deixa-la cancela pechada, sempre quedaba un momentiño a mirar por onde viñera. Chamábame a atención que o bosque tapase totalmente a casa dos meus pais e admirábame que, na especial quietude daquel lugar, dese a impresión de non haber un só ser humano en quilómetros á redonda.

   Na cancela principiaba un camiño que atravesaba o céspede e concluía na porta do tío despois de pasar por unha curiosa concentración de sebes ornamentais. Sen dúbida no seu día aqueles teixos xigantes podáranse con arte para lles da-las habituais formiñas de conos e aves, mais xa levaban varios anos crecendo a doután. Aqueles arbustos asilvestrados formaban un anel malévolo arredor da casa, invitando o maxín a percibir na súa silueta deforme un bosquexo de cairo, un esbozo de á coirenta, a ilusión dunha garra ou dun ollo.

   Eu ben sabía que só eran arbustos, naturalmente, pero confeso con certa vergonza que sempre apuraba o paso cando me tocaba pasar polo medio deles e que nin unha soa vez caín na tentación de mirar para atrás mentres lle anunciaba ó tío a miña chegada batendo na porta coa enorme aldraba (que, dito sexa de paso, pendía da boca dunha criatura do máis peculiar: a cara, dun metal empanado que pedía brunido, unhas veces parecía de león e outras de home, aparente alternancia que inquietaba a calquera).

   Ó cabo dun tempo que sempre se me facía eterno, e xusto cando me dispoñía a botarlle man outra vez á aldraba, abríase a porta e aparecía no limiar o tío Montague, coma sempre, termando dunha candea e sorríndome, acenándome para que entrase.

   –Non quedes aí ó frío, Edgar –díxome ese día, coma sempre–. Pasa, rapaz, pasa.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: