Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Adianto editorial: “Festa no xardín”, de Katherine Mansfield

Por cortesía de Rinoceronte Editora velaquí un fragmento de Festa no xardín, de Katherine Mansfield, en tradución de Estela Villar Nogueira, a disposición das persoas interesadas nos lugares de venda habituais neste vindeiro mes de febreiro.

 

Na baía

 I

Pola mañá, moi cedo. O sol aínda non saíra, e todo Crescent Bay se agochaba baixo unha branca brétema. Os altos outeiros poboados de arbustos que se divisaban ao fondo tamén estaban cubertos. Non se podía ver onde remataban estes e onde comezaban os xardíns e os bungalows. O camiño de area desaparecera xunto cos xardíns e coas casas do outro lado. Máis alá delas non se podían distinguir as dunas brancas cubertas de herba avermellada. Non había nada que indicase onde estaban a praia ou o mar. Caera un pesado orballo. A herba víase dunha cor azulada. Grandes pingueiras colgaban dos arbustos sen chegar a caer. Os prateados e esponxosos toitoi penduraban fláccidos dos seus longos talos, e todas as caléndulas e os caraveis dos xardíns dos bungalows se dobregaban cara á terra zumegando humidade. As frías fucsias estaban enchoupadas, e redondas perlas de orballo repousaban nas lisas follas das chagas. Semellaba coma se o mar irrompese suavemente na escuridade, coma se unha inmensa onda avanzase, avanzase… ata onde? Talvez se alguén espertase no medio da noite podería ver un enorme peixe sacudíndose na ventá e logo desaparecendo outra vez…

     “Ah… Ahh!”, soaba o adurmiñado mar. E desde o monte chegaba o son de pequenas correntes que fluían, rápidas, lixeiras, esvarando entre as pulidas pedras, abrollando nas cuncas enramalladas e volvendo manar outra vez. Tamén se oía a batuxada das grandes pingueiras nas amplas follas, e algo máis –que era?–, unha débil axitación e unha sacudida, o estalo dunha ramiña, e logo tal silencio que semellaba que alguén estivese intentando escoitar algo.

     Un rabaño de ovellas viña trotando por entre as acumulacións de rochas rotas que bordeaban Crescent Bay. Ían apiñadas nun pequeno, revolto e laúdo grupo, e as súas patas, delgadas coma bastóns, marchaban con rapidez, coma se o frío e o silencio as asustasen. Detrás delas corría un vello can pastor, coas patas cubertas de terra e co fociño pegado ao chan, pero de xeito despreocupado, coma se estivese pensando noutra cosa. E entón, na rochosa entrada, apareceu o pastor. Era un home esvelto e erguido, que levaba un saio cuberto por unha arañeira de diminutas pingueiras, pantalón de veludo atado por debaixo dos xeonllos e un sombreiro de feltro cun pano azul dobrado ao redor da aba. Tiña unha man metida no cinto, e coa outra amarraba un bastón amarelo fermosamente pulido. E mentres camiñaba, paseniño, seguía o ritmo cun suave e lixeiro asubío, unha casual e abstraída melodía afrautada de son triste e tenro. O vello can fixo un par de cabriolas e logo detívose de maneira brusca, avergonzado pola súa lixeireza, e deu uns poucos pasos solemnes a carón do seu amo. As ovellas avanzaban cara adiante en pequenas carreiras. Comezaron a mear, e rabaños e mandas fantasmais respondéronlles desde o fondo do mar. “Bee! Beee!” Durante un tempo pareceu que non se movían do mesmo sitio. Diante, tiñan o camiño de terra, con pozas pouco profundas, e, a cada lado, os mesmos arbustos enchoupados e as mesmas estacadas borrosas. Entón algo inmenso apareceu ante os seus ollos: un enorme xigante melenudo cos brazos estirados. Era a descomunal árbore de caucho da tenda da señora Stubbs, que lles fixo chegar un forte aroma a eucalipto cando pasaron pola súa beira. Agora grandes focos de luz resplandecían na brétema. O pastor deixou de asubiar. Refregou o nariz encarnado e a húmida barba contra a manga mollada e, entornando os ollos, mirou cara ao mar. O sol estaba saíndo. Era marabilloso ver con que rapidez se disipaba a brétema, levantándose, esvaecéndose do val pouco profundo, retirándose sobre o monte e desaparecendo, coma se tivese moita présa por escapar. Grandes espirais e remuíños empurrábanse e apartábanse os uns aos outros a medida que os prateados feixes de luz ensanchaban. O afastado ceo –dun azul brillante e puro– reflectíase nas pozas, e as pingueiras, que esvaraban polos cables do telégrafo, escintilaban coma puntos luminosos. Agora, o vivo e rutilante mar brillaba tanto que facía dano á vista. O pastor sacou do peto da camisa unha pipa, coa cazoleta tan pequena coma unha landra, furgou na procura dun pouco tabaco negro, desfixo algunhas faragullas e encheuna. Era un ancián de aspecto serio e aposto. E mentres acendía a pipa e o fume azul lle coroaba a cabeza, o can contemplábao, coma se estivese orgulloso del.

     “Bee! Beee!” As ovellas espalláronse en forma de abano. Xa se atopaban fóra da colonia de veraneo cando o primeiro madrugador deu a volta e levantou a adurmiñada cabeza. O seu berro resoou no sono dos meniños… que elevaron os brazos para achegar e apertar os pequenos e adorados años laúdos que ocupaban os seus soños. Entón apareceu o primeiro habitante. Era Florrie, a gata dos Burnell, que sentara na xamba da cancela, moi cedo, como tiña por costume, para esperar á leiteira. Cando viu o vello can pastor, incorporouse con rapidez, arqueou o lombo, retraeu a cabeza atigrada e semellou que a percorría un lixeiro estremecemento de fastío. “Puf! Que criatura máis ordinaria e noxenta!”, dixo Florrie. Pero o vello can pasou ao seu carón, sen sequera mirala, meneándose e movendo as patas dun lado ao outro. Tan só o tremor dunha das súas orellas deu proba de que a vira e que a consideraba unha femia aparvada.

     A brisa da mañá espertou no monte, e o aroma das follas e da negra terra mollada mesturouse co intenso olor do mar. Unha miríade de paxaros comezou a cantar. Un xílgaro voou sobre a cabeza do pastor, pousouse na punta dunha rama e xirou cara ao sol, encrespando as plumiñas do peito. Acababan de pasar xunto á cabana do pescador e o pequeno almacén de aspecto calcinado onde vivía Leila, a leiteira, coa súa anciá avoa. As ovellas desviáronse cara a un pantano amarelado, e Wag, o can pastor, trotou detrás delas, rodeounas e dirixiunas de novo cara ao camiño rochoso, máis empinado e estreito, polo que se ía de Crescent Bay a Daylight Cove. “Bee! Bee!” O berro debilitábase conforme o rabaño avanzaba polo camiño, que xa case estaba seco. O pastor sacou a pipa da boca e deixouna caer no peto da camisa, de xeito que a pequena cazoleta quedase colgando por fóra. E, ao momento, comezou de novo o suave e abstraído asubío. Wag botou a correr por un saliente rochoso detrás de algo que ulira e volveu correndo outra vez, desgustado. A continuación, empurrándose, atropelándose, apurándose, as ovellas colleron a curva e o pastor seguiunas ata perderse de vista.

 

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: