Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Cuestionario Proust: Diego Giráldez

Diego Giráldez (fotos María Díaz)

1.– Principal trazo do seu carácter?

– A miña familia di que convivir comigo é divertido.  Ás veces tórnome arisco. Aí é cando me illo; non teñen por que aguantarme.

2.– Que calidade aprecia máis nas persoas?

-Que non me molesten. Cumprir anos estame a producir a estraña sensación de disfrutar coa soedade.

3.– Que agarda das súas amizades?

– En realidade, non moito. Respecto, se acaso. Nin sequera cariño. Quero saber que están aí para conversar cando os preciso.

4.– A súa principal eiva?

-Son obsesivo e iso quita moitas horas de sono. Recoñezo que iso pode facer que sexa insoportable.

5.–  A súa ocupación favorita?

-Varían porque acostumo a aburrirme rápido do que fago se noto que se convirte en rutina. Hoxe en día, ver cine ou unha serie mentres bebo unha copa de bourbon e como regaliz.  Mañá xa non sei.

6.–  O seu ideal de felicidade?

– Que todo estea tranquilo ao meu arredor. Necesito que sempre que pregunto “como vai a cousa?” me respondan “de marabilla”. Algo así.

7.– Cal sería a súa maior desgraza?

-Hai vinte anos fun un hipocondriaco irritante. Agora xa non. Aínda así, atérranme as enfermidades incurables.

8.– Que lle gustaría ser?

-Alguén con menos grupos profesionais de WhatsApp no móbil. Supoño que para iso hai que ser multimillonario.

9.– En que país desexaría vivir?

– En calquera no que, polas noites, a xente invada as terrazas e desentone clásicos nas cantinas. E haxa luz, preciso luz.

10.– A súa cor favorita?

– A azul mariña. A branca tampouco me queda nada mal.

  1. – A flor que máis lle gusta?

-Non me conmoven as flores. As únicas que me chaman a atención son esas que se poñen sobre os pasteis e que cando as comes saben a comuñón.

12.– O paxaro que prefire?

-Non soporto as aves mais recoñezo que hai presidentes de Deputación que son paxaros memorables.

13.– A súa devoción na prosa?

-Hai moitos autores e autoras aos que me gustaría roubarlle algúns parágrafos, sen contemplación, pero devoción non sinto por nada nin por ninguén. Agora mesmo volvo moito a Eloy Tizón.

14.– E na poesía?

– “Pequeño vals vienés”, de Lorca, nunca deixará emocionarme. Hai pouco disfrutei moito cos Fillos da fame, de Ismael Ramos.

15.- Un libro?

-O primeiro que lin, penso que con 7 ou 8 anos: O circo Galliano, da escritora inglesa Enid Blyton.

16.– Un heroe de ficción?

-Gústame a ilegalidade do voyeurismo. Envexo ao Home Invisible.

17.– Unha heroína?

– “A muller marabilla”.

18.– A súa música favorita?

-Calquera que poña as miñas tripas a funcionar.  No meu iPod hai rock dos 70, boleros, tangos, pop, bogaloo, clásica… Acostumo a facer seleccións das pezas que me emocionan. Desboto o resto.

19.– Na pintura?

-Contesto a isto polo aprezo que che teño. É angurioso. Fra Angelico, Giotto, Caravaggio, Seoane, Maruja Mallo, Hopper, Tooker…

20.–  Un heroe ou heroína na vida real?

– Eses que sorrín a pesar de todo.

 21.– O seu nome favorito?

– Agora mesmo, Xulia.

22.– Que hábito alleo non soporta?

-Esa insistencia tan de moda de presumir de que es unha persoa “supersincera”. Esa xente é a que usa a sinceridade para facer dano. Tamén me inquedan as barbas obsesivamente perfiladas.

23.– O que máis odia?

– A exaltación da ignorancia. Ver como a falla de información ou da chamada cultura xeral básica, poden facer dunha persoa alguén “súper enrollado”. Existe unha devoción perigosa pola superficialidade.

24.– A figura histórica que máis despreza?

-Calquera que usase o poder para humillar á cidadanía. Agora mesmo preocúpanme máis os que, facendo o mesmo, pasarán á historia como grandes estadistas.

25.– Un feito militar que admire?

-Ás veces espío ao meu fillo tan só para observar as batallas de xoguete que monta entre os Playmobil e os Lego. Con todas esas onomatopeas.

26.– Que don natural lle gustaría ter?

-Parar o tempo de cando en vez.

  1. – De que maneira lle gustaría morrer?

-Sorrindo e impuntual.

28.– Cal é o seu estado de ánimo máis habitual?

-Por desgraza, estrésome con facilidade. Acostumo a compensalo xogando a autosorprenderme, dándo piruetas.

29.– Que defectos lle inspiran máis indulxencia?

O despiste. O despiste pode facer dunha persoa alguén entrañable.

30.– Un lema na súa vida?

– “Polo menos téntao”.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Información

Esta entrada foi publicada o 29 Setembro 2016 por en Divulgación,Literatura galega , .

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: