Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Non hai outro camiño, de Isaac Xubín

Isaac Xubín

Non hai outro camiño

Xerais, Vigo, 2016, 248 páxinas, 17 €

 

Non hai outro camiño, a estrea como narrador de Isaac Xubín, amosa un universo de encrucilladas vitais no que a rebeldía se erixe como único camiño posible.

Isaac Xubín asómase á prosa en lingua galega coma se, na realidade, levase moitos anos transitando por este xénero. Sospeito que así se percibe porque houbo, e probablemente hai, unha intensa autodisciplina creativa da que, ata agora, só coñeciamos o que o autor foi publicando nos ámbitos da poesía, da lexicoloxía e da tradución: espazos noi que acadou xa numerosos recoñecementos.

      Non hai outro camiño supón, así pois, a súa estrea como narrador e inevitablemente transmite as querenzas máis salientables do autor que cómpre situar, sen moita marxe de erro, naquelas voces do que se deu en chamar Nova Narrativa Galega do pasado século. Xubín remexe cun guizo na brasas, que nunca esmoreceron, daquel modelo e aviva as súas chamas para  demostrar a súa operatividade e frescura no medio dese oceáno constituído pola recorrente sensación de estrañamento e de certa desorientación procurada que asolaga a lectura e que cobra sentido cabal á conclusión da súa proposta. Non hai, se cadra, un único protagonista nesta novela pois toda ela é unha suma de historias particulares que experimenta un grupo de personaxes a fluíren continuamente, a cruzárense de continuo nun espazo concreto como é unha cidade ao pé do mar,  Staro Selo, que convive nesta categoría que capitaliza a acción con outro de resonancias rurais como é a “zadruga” de Vajari.

Encrucilladas

O universo que se deseña, repousando en personaxes que semellan despersonalizados pero que non o son, avanza a través do fragmentarismo que posibilita crear encrucilladas vitais para Radoslav, Aspasia, Anja Mayr, Picallo, Nevenka, Jasna, Isakovic ou Martínez. Case todos van verse abocados, algúns dun xeito fortuíto, a percorrer atmosferas marcadas pola violencia e a represión, pola opacidade e o abuso do poder, onde resulta palpable a militarización dunha sociedade que acaba de saír da devastación que significa a guerra e onde a resistencia loita por facerse ver. Non se obvia, ás veces, certa visión ridiculizadora e esperpéntica desta sociedade como testemuña o capítulo “A cea presidencial”,  verdadeiramente antolóxico, nin tampouco ese escintileo, dentro do espanto, que supón o valor da amizade. Xustamente é neste contexto onde a rebeldía, a contestación, tamén a morte, se erixe, en tantas ocasións, como o único camiño posible.

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, o 18 de novembro de 2016.

Advertisements

Información

Esta entrada foi publicada o 24 Novembro 2016 por en Crítica literaria,Narrativa , , , , .

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: