Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Sofía, de Suso Díaz

Suso Díaz

Sofía

Ediciones Liliputienses, col. Desalmados eruditos, Cáceres, 2016, 44 páxinas.

 

Unha das alegrías do ano literario, para min, chegou por correo postal e foi este libro de poemas, Sofía, o primeiro de Suso Díaz malia que a presenza do autor era coñecida en multitude de libros de autoría colectiva e noutros proxectos diversos entre os que non é menor o libro coordinado con Helena Villar Janeiro titulado 6 poemas 6. Homenaxe a Federico García Lorca ou a permanente difusión poética que desde hai anos realiza na súa páxina persoal sen esquecer, tempo atrás, o labor desenvolto  nun programa radiofónico admirable –La Voz en Espiral– que conducía desde a cidade de Mérida, onde reside.

    Era unha realidade, pois, que en Suso Díaz repousaba unha voz singular á que, se cadra,  lle faltaba o primeiro libro  e este fíxose posible a través das estremeñas e coidadosas Ediciones Liliputienses que, da man do poeta e editor José María Cumbreño, aposta tamén pola poesía en galego, o que cómpre, sen dúbida, subliñar e agradecer.

     Sofía é un poemario senlleiro no que se atopará un recoñecemento á vida singularizado en Sofía, filla de Suso e MariPaz, ao cumprirse o seu vinte aniversario. Sofía lembra Darío a diario de Xela Arias; lembra a Constelación de Ío de Eyré ou a Maternosofía de Imma López Silva. Nel ponse o foco na relación filial mais, é inevitable, percórrense os chanzos dun camiño biográfico parello.

     20 poemas para 20 anos de Sofía ou, se se quer, 20 anos de vida común, filtrados poeticamente e esencializados, para 20 poemas.  Tal e como se sinala nun poema velaquí a “memoria tanxible do vivido desde o primeiro ar” e, en efecto, en Sofía vivimos as orixes, desde aquel “cando o mundo era unha pedra intaita” celsoemiliano ou nas palabras de Díaz entendido como cando “o mundo é unha anécdota / na inmensidade zul / dese océano por acariñar”, pasando por un percorrido vital e xeográfico onde o ámbito familiar e os espazos habitados ou visitados cobran tamén protagonismo -o mar, a lareira, tamén Vigo “o osíxeno da vida”, Mérida, Ludeiros, Aceredo…- onde, por veces, os pequenos acenos, as realidades fisicas -as mans, os pés- son espello acaído das modificacións que, co paso do tempo, se van verificando.

      “Somos o que sentimos” afírmase nun poema deste Sofía: “unha espiral” que se recolle na protagonista. Bo exemplo da sentenza, chea de sabedoría, é todo o que constrúen e espellan estes poemas: un galano para Sofía, tamén para todas as persoas que o lean ou poidan ler. Os meus parabéns.

Advertisements

Información

Esta entrada foi publicada o 27 Decembro 2016 por en Crítica literaria,Literatura galega,Poesía , , .

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: