Os Xerais 2017

“Mi gran noche”. Os siareiros do Celta saben ben ao que me refiro con esta canción de Raphael. Esa canción que soa nas ocasións especiais e que se converte noutro himno oficioso do noso equipo. Non sei se María Canosa, Santiago Lopo ou Manuel Lourenzo pensaban nisto desde o momento en que foron declarados finalistas das distintas categorías dos premios Xerais, pero estou seguro que, coas dúbidas e incertezas, probablemente María Canosa pensaba que si, que podería ser, por fin. Xunto coa memoria de Agustín Fernández Paz, que pairou desde o primeiro momento ata o derradeiro nos discursos da noite e aínda máis tras levarnos á casa un anaquiño da súa produción con ese libro marabilloso, tal e como nos explicou a miña prezada Isabel Soto,  sobre o fomento da lectura que Xerais nos agasallou e que é xa de lectura obrigada (Un mundo de palabras), creo que María Canosa, tras a concesión do premio Merlín polo seu libro Muriel, foi unha das protagonistas da noite, foi a súa gran noite. Tras vinte e cinco anos de actividade literaria e logo de catro ano consecutivos como finalista do galardón nesta ocasión resultou gañadora e, particularmente, alégrome moito desta decisión do xurado. O seu discurso emocionado e emocionante, estivo cheo de gratitude mais tamén reivindicou o papel que debe de cumprir a literatura infantil galega e mais a importancia da nosa cultura e da nosa lingua.

Santiago Lopo, a quen coñecín tras moitos anos de saber del a través da súa creación literaria, engadiu un importante galardón máis á súa brillante traxectoria e reivindicou, tras acadar o premio Xerais de Novela, a relevancia dese tesouro, tantas veces oculto, que é o noso mundo medieval e a literatura galego-portuguesa desta época. Unha novela que comeza en latín, que se escribe en galego e conclúe en occitano ha ser unha oportunidade extraordinaria para volver dirixir a ollada a este universo a través coa súa A arte de trobar: unha novela seguro que suxestiva.

         Manuel Lourenzo, pola súa parte, con Ceiba de Luz, conseguiu o Jules Verne. Coido que, con este galardón, se converte no primeiro autor que consegue os tres galardóns de Xerais: esa tripla coroa que evidencia a calidade e o éxito das súas propostas. Os meus parabéns.

Non quero esquecer nin o acompañamento musical que nos brindou a estupenda A Banda dos Cueiros, o labor do xurado -sempre complexo- nin tampouco a intervención, como mantedor literario, do científico e profesor Xurxo Mariño, que apostou pola aliaxe entre as ciencias experimentais e as humanidades pronunciando un discurso brillante e, dalgún xeito, novidoso e necesario para o contexto destes premios que seguen a converterse nunha cita literaria ineludible e chea de afectos. Grazas, coma sempre, a Manuel Bragado e Celia Torres por facela posible.