Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

O monstro de Ille, de Jorge Emilio Bóveda

Jorge Emilio Bóveda

O monstro de Ille

Galaxia, Vigo, 148 páxinas, 12,50 €, 2017

 

Neste intento de poñerme ao día na lectura dun número importante de libros que permanecen á espera caeu nas miñas mans O monstro de Ille do escritor ourensán Jorge Emilio Bóveda.

Ao meu ver, na traxectoria de Bóveda, este é polo de agora un dos seus libros máis ambiciosos. A viaxe de tres irmás andaluzas en dirección á Coruña e a súa recalada nunha aldea galega da Auria Vella cambiará as súas vidas e, ao tempo, a de todas as persoas do lugar. Con todo, malia que a presenza do inexplicable ou se se quer do sobrenatural no pazo da Ribada, lugar onde dalgún xeito estas mulleres son condenadas a vivir, estea omnipresente, tanto a través dunha especie de crónica ou diario que escribe unha das irmás e que actúa como íncipit de cada capítulo ou no propio desenvolvemento narrativo, o certo é que Bóveda realiza un esforzo, moi frutífero, para que conflúan con naturalidade elementos de novela histórica -incluso case podería afirmar que dese xénero tan querido por Otero Pedrayo como é a narrativa de atmosfera pacega-, de misterio, de aventuras e, ademais, acaróase a ese modelo  textual que vai máis alá do que en aparencia relata ao convidar a quen se achegue a esta proposta a que tire as súas propias consecuencias arredor de quen é, verdadeiramente, ese monstro de Ille. E explícome.

Bóveda reconstrúe con acerto e transparencia a atmosfera dunha aldea galega do interior do século XIX onde seguen a rexer as leis que condenan aos seus habitantes a aceptar, con submisión, o poder da Igrexa, representado este polo párroco que lles caese en sorte. Neste caso, un sacerdote de orixe francesa, Leveque, representa todo menos o espírito da Ilustración e vai ir converténdose, verdadeiramente, nun monstro. Pero hai máis monstros: está o que se abeira ás paredes do pazo da Ribada -esa construción na que simbolicamente posúe unha biblioteca exenta de libros- sen que exactamente se desvele quen é; está o monstro que domina a estulticia e a ignorancia dun pobo que vive lonxe das posibilidades que a educación que lle pode outorgar; está o monstro que simboliza o poder omnímodo dunha institución secular á que só lle interesa perpetuar as prebendas herdadas; está o monstro da ausencia dun comportamento ético e xusto en tantas persoas, incluídos os personaxes dun tribunal eclesiástico que aínda pululan naqueles tempos e, alén diso, faltaría a verdade se non apunto á solvencia coa que se deseñan os diversos personaxes movidos polos seus propios intereses nesta novela: forzas motrices dunha proposta narrativa que, como dixen, nos enfronta á valoración dese conflito entre as forzas do dogma e dos fanatismos se se quer e o que debera ser a educación e a formación para a liberdade do ser humano.

Teño para min que Bóveda construíu aquí unha novela suxestiva con pulso propio que non dubido, outra vez, en recomendar.

 

 

 

 

 

 

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Información

Esta entrada foi publicada o 13 Xullo 2017 por en Literatura galega,Novela , , .

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: