Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Meu avó, rei das pequenas cousas, de João Manuel Ribeiro

João Manuel Ribeiro

Meu avó, rei das pequenas cousas (tradución de Ánxela Gracián, ilustracións de Catarina Pinto).

Hércules de Ediciones, A Coruña, 80 páxinas, 13,50 €, 2017.

 

Chega a nós, desde o ámbito da tradución e mercé ao coidadoso traballo de Ánxela Gracián, unha proposta da man do escritor João Manuel Ribeiro, autor de longa traxectoria no ámbito da literatura infantil e xuvenil portuguesa.

Meu avó, rei das pequenas cousas é un traballo narrativo sui generis que, mercé unha ollada que se sitúa  a medio  camiño entre a lírica e nalgún caso o arrecendo de carácter filosófico -ineludible o pouso que deixan neste libro voces como Pessoa ou Lorca-, percorre os esteos da memoria. Unha memoria en que agroma a figura do avó: un avó senlleiro que se evoca desde a perspectiva dun neno que non agochar nin a devoción nin o abraio por alguén que desvela, con paciencia e agarimo, o que é a mesma vida.

Unha vida distinta, claro é, á que o neno  leva mais que deixará un pouso perenne para o seu futuro sobre todo polo legado que o avó teima en transmitir. Este non é outro que o exercicio da reflexión, de botar unha ollada distinta ao que nos rodea e que lle aprendeu a reparar que no máis pequeno, en aparencia no máis intranscendente, repousa a clave para afrontar o que está por vir. Precisamente son os valores da amizade, do respecto á natureza e ao lugar no que un vive ou do que un vén -non tan diferente, por certo, do que entre nós aínda podemos atopar-  os que o avó transmite limpamente a través dun discurso que non esquece nin a validez nin a operatividade que a fantasía e os soños atesouran para sermos máis humanos: “o pensamento é irmán do soño e da imaxinación” e “xuntos tecen os misterios da vida”, afirma unha voz narradora.

Unha aposta de Hércules Ediciones por un autor que terá a súa continuidade, en pouco tempo, con dous novos títulos de Ribeiro: O senhor Péssimo é o máximo  e A Casa Grande.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: