Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Alí Babá, Morxiana e os corenta usureiros, por Marilar Aleixandre

Marilar Aleixandre

Alí Babá, Morxiana e os corenta usureiros

Galaxia, Vigo, 96 páxinas, 8,50 €, 2017

 

Diante da escrita de Marilar Aleixandre, da que se se me permite son devoto seguidor e admirador, nunca quedo indiferente. Sempre hai un traballo consciente detrás, sempre hai -móvase no xénero que sexa- factores que a converten nun discurso literario atractivo, suxestivo, dono de múltiples lecturas.

Isto é o que ocorre neste seu último libro. Non é a vez primeira en que Aleixandre ofrece unha nova perspectiva sobre unha historia tradicional achegando matices distintos, abríndonos os ollos a outras posibilidades interpretativas e facéndoo, ademais, cun discurso coidado e, neste caso, paréceme que extremadamente coidadoso coa selección léxica e fraseolóxica.

Velaquí, así pois, a coñecida historia de Alí Babá, esa que de sempre subliña a relevancia da súa actuación cando cando, en efecto, na resolución do conflito a intervención decisiva vén da man de Morxiana, que reivindica o seu propio papel desde o silencio, manifestándose nas accións e non nas vacuas palabras. Pero aínda máis pois a historia está contada, agora, por unha narradora enigmática da que é mágoa que non siga contando para axudarnos a ver as cousas desde outro prisma, tamén de  xénero claro é. Engádense, ademais, chiscadelas que dan un chimpo para o presente cando a devandita narradora, nunha licenza moi ben traída porque é clave para entender quen foron e quen son eses usureiros, isto é, o valor metáforico que atesoura esta historia, di: “As bandas de ladróns, como as corporacións bancarias, son implacables”.

Asemade, neses signos emitidos para lectores de todas as idades, computa a presenza dun personaxe estranxeiro, Antoine Galland  -“un home que apañaba contos como outros cereixas”- que escoita un relato dividido en diferentes partes baixo o título de “Palabras que fenden pedras”. É ese Galland un orientalista francés do século XVIII quen, segundo algunhas versións, puido oír a historia en Alepo -onde a voz narrativa deste libro sitúa a historia “oída”- para logo transcribila e engadirse aos contos d´As mil e unha noites.

E, en efecto, as palabras fenden pedras: son aquelas que usa a contadora anónima da historia, a que presenta un peso substantivo na orientación que lle outorga ao relato a través das súas intervencións  -“os valentes non son quen non teñen medo, senón os que actúan a pesar do medo” di de Alí Babá, ou engade con moito sentido: “Das xentes felices cóntanse menos historias que dos que sofren desgrazas”-; as que se poñen na boca de Alí Babá ou Cassim; as que oímos de Alima: “é sabido que a única forma de facerse rico sen traballar é roubar aos que traballan” ou as que pronuncian os usureiros, mais tamén as que emite Morxiana porque non só abren e pechan a cova dos tesouros, senón outros tesouros que se desvelan na actitude afouta, independente e enxeñosa que exhíbe e que enchoupa o sentido final dun relato que non podo deixar de recomendar.

 

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: