Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

Eu tamén navegar

Nas páxinas culturais de La Voz de Galicia subscribo unha colaboración centrada nalgúns aspectos da obra de Xohana Torres por mor do seu pasamento. Velaquí o texto.

 

 

Eu tamén navegar”, así titulou Xohana Torres o seu discurso de ingreso na Real Academia Galega en 2001: un texto emocionante que explicaba unha traxectoria literaria senlleira, a súa, posta ao servizo do seu país.

A Xohana Torres, desde o afastamento da presenza pública nos últimos anos, cómpre procurala nunha produción literaria ampla que deixou fóra poucos xéneros: dramaturga, ensaísta, tradutora, narradora –pioneira na tradución de literatura infantil e xuvenil ao galego e autora de varias pezas deste xénero- e poeta. En todos eles manifestou unha intensa coherencia e unha innegable solidez creativa, aínda que talvez sexa no ámbito da poesía onde a súa voz escintila con máis forza. Nela chantou os esteos dunha corrente innovadora, nalgunha medida rupturista, para proxectarse, desde o seo acolledor da xeración das Festas Minervais, con dúas preocupacións fundamentais: a primeira, deixar constancia dunha ollada ao mundo que agroma desde unha voz de fondas conviccións feministas que soubo abrir un camiño de irmandade e continuidade que se estende ata hoxe en día; a segunda, formular unha visión do Tempo e da Terra que determinan unha poética de revelación e epifanía.  As páxinas de Do sulco (1957), pasando polas de Estacións ao mar (1980), Tempo de ría (1992), a compilación Poesía reunida (2004) ou o recente Elexías a Lola (2016) así o testemuñan.

O seu “eu tamén navegar”, posto en boca de Penélope, pervivirá sempre. Ela ensinounos que “existe a maxia e pode ser de todos” e seguirá cuestionándonos “¿A que tanto novelo e tanta historia?”.

Advertisements

Información

Esta entrada foi publicada o 13 Setembro 2017 por en Literatura galega,Obituario , .

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: