Senlleiras, de Antía Yáñez

Antía Yáñez

Senlleiras

Galaxia, Vigo, 356 páxinas, 19,70 €, 2018

 

Asómase Antía Yáñez (Burela, 1991) á narrativa para un público adulto e faino con incontestable fortuna ao resultar galardoada esta novela no Premio Illa Nova de narrativa, organizado pola editorial Galaxia.

Senlleiras aborda, desde as primeiras páxinas, un obxectivo moi diáfano como é o de evidenciar e denunciar, a través dun exercicio de ficción, as secuelas que xera a violencia machista, onte e hoxe. Para iso Yáñez bota man de xéneros diferentes cos que esta literatura realista se enriquece como son, por exemplo, trazos da novela detectivesca pois o argumento parte da morte dunha influencer e, en boa medida, o seu desenvolmento procura atopar unha explicación á súa estraña desaparición. Ao tempo hai espazo para, en certa maneira, incorporar elementos  da novela  histórica, a través dun argumento parello ao contemporáneo e marcado polos malos tratos, e outros de filiación fantástica ou, se quere, relacionados co ámbito do sobrenatural.

Ademais, Senlleiras opta por un xogo heteroxéneo en canto aos puntos de vista narrativos, exhibe un contrapunto atinado na evolución das liñas argumentais e agrega un corpus relevante de textos que van de retallos doutras pezas literarias a outros xornalísticos -moi interesante resulta a recuperación da figura da articulista Corona González-, sen obviar a funcionalidade e importancia que teñen as novas tecnoloxías no ámbito da comunicación interpersoal e colectiva hoxe en día.

Apenas, ao meu ver, un elemento pode embazar unha moi digna novela como é a ruptura das convencións lingüísticas adoptadas con normalidade para personaxes que, por unha razón ou outra, non empregan o galego, sospeito que pola intención de verosimilitude, aínda que existen outros recursos. Dun ou doutro xeito Senlleiras é unha novela probablemente necesaria que trata con transparencia e efectividade a vagarosa construción  desa arañeira que invisibiliza e anula neste caso a dúas mulleres, pero tamén outras moitas máis. Unha proposta, en fin, necesaria para activar a reinvindicación e para concienciar da verdadeira e tráxica dimensión social da violencia machista exercida contras as mulleres  Nela fálase de cadeas dunha prisión que non son de ferro: son moito máis sutís e convén coñecelas.

 

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, o 14 de setembro de 2018.