Caderno da crítica

Literatura galega: de todo un pouco; ás veces tamén opinións. Blogue de Ramón Nicolás

O meu nome é Ninguén, de Manuel Esteban

Manuel Esteban

O meu nome é Ninguén

Xerais, Vigo, 296 páxinas, 17  €, 2018

 

Manuel Esteban (Vigo, 1971) tras acadar o premio Xerais de novela hai dous anos con A ira dos mansos, volve situarse en primeiro plano da actualidade literaria con O meu nome é Ninguén. Como consideración xeral cómpre apuntar que con esta novela, ao meu ver, se asenta unha voz que retorna para quedar.

Esteban transita por algúns dos trazos que caracterizaban a súa anterior entrega. Velaí a figura do inspector Manso, se se quere agora dono doutras modulacións, perfilado con máis aristas e tratado talvez cunha maior atención e profundidade, tanta que é difícil non sentir empatía por el; velaí tamén o contexto urbano da cidade de Vigo que, máis alá dun pano de fondo, cobra a categoría dun transparente coprotagonista e, finalmente, velaí o feito de recorrer a unha trama detectivesca con fondo social, non sei se máis complexa que a anterior mais cando menos urdida ou tecida con exactitude milimétrica, onde non faltan xiros nada previsibles manexados con sutileza e enxeño.

Non teño dúbida de que esta é unha novela chea de sombras, poboada de perdedores e fracasados, de territorios escuros que aos poucos e se é preciso van gañando claridade e iluminándose, aínda que estes revelen todas as contradicións que pode agochar, que agocha, a condición humana. Poderase, claro é, adscribir a proposta á narrativa negra, e talvez así sexa o máis acaído, mais os paratextos da novela -títulos, citas, sentenzas…-, os seus esteos principais, o seu ritmo vertixinoso  e a estrutura que a domina vana convertendo nunha proposta polifónica, susceptible de moitas lecturas dentro das cales talvez non sexan menores as que apelan aos porqués  da soidade do ser humano, case entendida como un fatum, ou os da propia morte.

Esteban constrúe unha novela inspirándose na figura dun antiheroe, mais tamén deseña algúns heroes, mesturados con habelencia con personaxes abxectos que, porén, só nalgunhas ocasións semellan aqueles “desherdados” dos que falaba Celso Emilio Ferreiro. Todos eles axudan a que descubramos nunca  todo é como parece; todos eles constrúen unha sólida e particular “mohicania”, como aquela de Manuel Rivas, poboada por eses ninguéns que, por unha vez, alguén lles pinta o verdadeiro rostro e a alma e onde, por certo, a nación Down segue sempre latexando.

 

Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, de La Voz de Galicia, o 21 de setembro de 2018.

Advertisements

Páxinas

Categorías

Arquivo

%d bloggers like this: