Pablo L. Orosa: ese café que nunca será

retrato_32-e1543473756370A literatura ou, se cadra, a lectura é ás veces o necesario paso previo para que ocorran  cousas fantásticas. Tal foi a experiencia da lectura de Fálame do silencio, de Pablo L. Orosa. Eu nada sabía del e, para min, ese libro foi unha brillante carta de presentación en que, alén dos méritos literarios que exhibía, se revelaba un mundo singular recreado con habelencia onde os fíos da memoria se tecían cos da vida. Non foi para min difícil facer outra lectura máis persoal: aquela voz que aquilo escribía dicía cousas formidables cunha sinxeleza absoluta e, sen dúbida, era o comezo dunha traxectoria máis que prometedora.

A lectura crítica que fixen de Fálame do silencio xerou o meu interese polo seu traballo xornalístico desenvolto en Luzes e noutras cabeceiras: un labor sempre dominado pola contención e a claridade; sempre coa palabra xusta, xirando o foco onde era preciso e revelándonos, talvez, o que se non fose por el nunca poderiamos coñecer. Para a miña sorpresa, supoño que porque el era así, interesouse por algo que escribín eu e reparara en aspectos que ninguén me chegara a expoñer. Quedaramos en tomar un café, coñecernos persoalmente e falar de literatura ou do que fose. Non vai poder ser e ben que o lamento. Sempre que ocorren cousas así penso naquel verso de Novoneyra “Din os soños e os paxaros: A morte non é certo!”, pero é.

Deixou cousas escritas na súa novela tan profundas, e que hoxe adquiren unha nova dimensión, como que “o silencio é o último que queda das cousas que queremos”. Aquí quedamos escoitando o silencio e eses versos de Borges que tanto lle gustaban:

Bruscamente la tarde se ha aclarado

Porque ya cae la lluvia minuciosa. 

Cae o cayó. La lluvia es una cosa

Que sin duda sucede en el pasado.