Illados. Diario da pandemia, de María López Sández e Miguel Muñiz

María López Sández e Miguel Muñiz

Illados. Diario da pandemia

Galaxia, Vigo, 148 páxinas, 22 €, 2020

Resultaba inevitable, talvez necesario tamén, que a vivencia da pandemia e os seus efectos frutificase en obras literarias que chegan agora ás librarías como son, nunha revisión rápida, unha novela xuvenil de Avendaño e Gogue (A tropa contra o virus, Xerais); Tres poetas en estado de alarma, que subscriben Carlos Negro, Vítor Vaqueiro e X.M. Álvarez Cáccamo (Laiovento) ou este Illados. Diario da pandemia, da escritora María López Sández e do fotoxornalista Miguel Muñiz.

          Illados, así pois, é o resultado da conxunción empática entre  palabra e imaxe que deita, a meu entender, resultados espléndidos. No libro apélase con frecuencia á semiótica e talvez aquí se condense un acaído e inusual exercicio da chamada semiótica visual, isto é, articula un espazo de encontro que acolle unha interpretación -libre, subxectiva e construída con solidez- orientada a comprender esas imaxes que visualizan, con acerto e sensibilidade, o cambio de paradigma social que supuxo o confinamento e a pandemia.

          A devandita interpretación estrutúrase ao longo de oito capítulos onde se entretece a inevitable memoria persoal e abondosas referencias literarias -non en van o Decamerón de Boccaccio, e a súa descrición sobre os efectos da peste negra en Florencia en 1348, diría que pecha e abre o volume- para penetrar cun escalpelo en realidades ás que houbo que enfrontarse como foron a percepción do baleiro, o medo e a loita -por veces estendida en historias concretas- ou a relevancia dos afectos, a chegada do devecido reencontro ou a propia vida que sempre seguiu, que sempre segue.

          Estremece percibir a dimensión de profundidade e humanismo das máis das imaxes deste libro que agochan, quen o dubida, conmovedoras historias particulares doadas de imaxinar, mais non resulta menos suxestivo o discurso en que López Sández hibrida o ensaio co poético, para afondar nos espazos da memoria, agora por fortuna compartida.

Este texto publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, sección “Ex umbra in solem“, de La Voz de Galicia, o 16 de outubro de 2020.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s