Outlet, de Antón Reixa

Antón Reixa

Outlet

Chan da Pólvora, Santiago de Compostela, 128 páxinas, 17 €, 2020.

Pásame, pasoume até agora, algo curioso e un tanto inexplicable coa obra literaria de Antón Reixa: lin practicamente todo que publicou e decátome de que, até agora, nunca dei escrito sequera unhas liñas sobre ela. Houbo ocasións pero nunca puido ser: coma se tras ler as súas obras sempre ía acontecer algo algo que impedía compartir as sensacións da lectura. Algo curioso, ademais, pois desde adolescente Reixa foi para min unha figura familiar ao velo percorrer con frecuencia a rúa Talude dos Choróns vigueses, con outros músicos, onde, coido, tiña un local de ensaios.

No seu caso, ademais, resulta un tanto inconcibible na medida que admiro o seu traballo desde o labor desenvolto en Rompente, colectivo felizmente activo de novo, pasando por todos os libros da súa autoría que poboan algún andel da miña biblioteca como son Historia do rock and roll (1985), Ringo Rango (1992), Viva Galicia beibe (1994, e a súa posterior reedición), Michigan / Acaso Michigan. Crónica de 18 días en coma (2018) ou o recente Melancoholemia. Vida de Mamarracho (2020). Todos eles lidos, todos eles gozados no seu momento. Experiencia similar que supuxo para min a lectura deste Outlet, publicado con excelencia por Chan da Pólvora, do que me resultaron familiares uns poemas que o autor leu, no seu móbil, no desenvolvemento da entrega dos premios dunha recente Gala do Libro Galego.

Dito todo isto, perfectamente prescindible mais que tiña ganas de escribir, velaquí un libro heteroxéneo de poesía -poesía, si, tamén ensaio, crónica, memoria, diario, con certa articulación performativa- que se articula por volta dun título –Outlet– onde están presentes xa os mecanismos da ambigüidade e o humor que tan ben manexa o autor vigués. Os textos que o compoñen nacen desde as instancias da humildade e do “desencanto do mundo” tal e como confesa e, de feito, as súas intervencións recrean ese espírito crítico, de pouso reflexivo e irónico, que cómpre entender como reaccións diante dun estado de perplexidade, do absurdo ou do irracional do noso tempo. Moito disto hai na primeira parte do libro -“Non sei se me explico”- con composicións abeiradas en moitas ocasións ao retrato visionario, ao discurso trenzado e crítico onde percorremos os ecos da Nación Paciencia o do universo “palleiro” ata a “big data do mal” ou esa distopía que xa está aquí.

A obsesión polas palabras, e polos dicionarios, ocupa a estratexia discursiva da segunda parte -“Buscando puta no dicionario”- insistindo nunha relectura de paradoxos persoais dun “cazador de sensacións protoliterarias”, bloque que precede ao titulado “Días de non-morte”, onde formula un feixe de propostas textuais condicionadas pola tripla presentación do seu Michigan…, isto é 18 textos escritos cada día e multiplicados por esas tres presentacións distintas que conforman o denominado “The Michigan Daily”, condicionados, en parte, por un eco de filiación xornalística pero de fondo revelador, sempre reflexivo e permanente.

Conclúese o libro con tres seccións -“Círculo Polar Ártico”, “Círculo Polar Galaico” e “Círculo Polar Quietude”- estruturadas tamén a xeito de ecos memorialísticos o primeiro; reflexións sobre o noso país o segundo e un retorno aos camiños percorridos no seu Algo Rara Pasa Raro no derradeiro: poemas breves operativos para “dixerir”, en palabras do autor, “a integración na miña vida cotiá da linguaxe de whatsapp”.

Conclúo cun fragmento tirado dunha proposta incluída nese “Días de non-morte”, absolutamente antolóxico. Nunha listaxe de estereotipos asociados a países afirma: “o meu subconsciente borroso só admite, en canto a estigmas retóricos, que Galicia é o mundo, planeta confuso, cun hemisferio para o si e outro hemisferio para o non. Limitados polo ecuador perplexo do paralelo <depende>”. Galicia: planeta confuso.