Vivir na fin do mundo, de Christina Lilliestierna

CUB_vivirnafindomundo_webChristina Lilliestierna

Vivir na fin do mundo (tradución de Marta Dahlgren e Camiño Noia)

Rinoceronte, Cangas, 214 páxinas , 18 €, 2019

 

A historia de Christina Lilliestierna resulta, cando menos, singular. Xornalista e escritora sueca, radicada en París, decide darlle un xiro á súa vida e, a finais dos anos sesenta, chega a Galicia coa intención de mercar unha casa e asentarse entre nós. Boa parte do argumento que desenvolve neste libro, que gozou de estimable éxito no seu país,  relata como deu co Pazo do Cadro en Marín, cal foi o proceso de  compra e de lenta restauración da vivenda, mais sobre todo repara na identidade dunhas xentes e dun país que, en primeira instancia, lle causaban unha impresión “da Idade Media con certos trazos de modernidade despistados”: un territorio no que se  detivera o tempo. Mais, aos poucos, segundo se avanza na narración, a autora afonda nas razóns dese estar fóra do tempo, nas causas da emigración e dos estigmas sociais e colectivos…, e acerta no seu diagnóstico: amplía e matiza a súa visión inicial porque busca á xente, persegue o coñecemento a través do diálogo e percibirá en Marín a sensación, por fin, de pertencer a un sitio onde, confesa, aprende a vivir.

A medio camiño entre crónica e memorialismo este libro, que viu a luz en galego en 1983 en Edicións Xerais cunha tradución a cargo de Marta Dahlgren e Camiño Noia, quen prologa esta nova edición revisada, esperta un crecente interese desde o comezo talvez pola axilidade que goberna a prosa dunha excelente xornalista e porque a súa non é a ollada dunha viaxeira nin dunha turista, antes ben é a dunha xornalista sempre atenta á relevancia dos detalles.

Aducirase que moitas destas páxinas son un espello dunha época moi remota…, se cadra así é mais por elas tamén circulan, ás veces emocionalmente, as razóns que explican ese paso que dá desde a incredulidade inicial a sentirse unha máis desta fisterra europea. Unha descuberta, casual en primeira instancia, mais que significou para ela e a súa familia un contrato de por vida.

 

Esta recensión publicouse na sección “Ex umbra in solem” do suplemento Fugas de La Voz de Galicia.

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s